มองไปที่หน้าของนาง แล้วพูดว่า“ข้าไม่ได้ฟังนางพูด ข้าฟังเซียงซั่นที่อยู่หอหมิงเย่ว์พูด นางเล่าเรื่องราวเก่าๆที่ผ่านมาให้ข้าฟัง”หลิ่วเหมยอู่สั่นเทา รูม่านตาดำขยายกว้าง “ท่านไปเจอเซียงซั่นที่หอหมิงเย่ว์?!”ฉินหรูเหลียงพูด “แล้วยังครั้งนั้น เจ้าก็ตัดเสื้อผ้าด้วยกรรไกรเช่นนี้ แล้วทำร้ายตัวเองให้เป็นแผล เจ้าก็ใส่ร้ายว่าเฉินเสียนเป็นคนทำ แล้วอีกครั้งตอนที่เฉินเสียนแพ้ท้อง ข้าก็เกือบที่จะทำความผิดพลาดครั้งใหญ่”“ไม่ ……ไม่ เซียงซั่นมันคนโกหก…… นั่นเพราะนางจงใจ คิดอยากจะแก้แค้นข้า……”“สระนํ้าที่มีปลิงครั้งนั้น เจ้ากับเซียงซั่นพาเฉินเสียนไป แล้วคิดจะผลักนางให้ตกลงไปใบสระนํ้านั่น หวังว่าจะให้นางโดดดูดเลือดจนตาย ใช่หรือไม่？” ฉินหรูเหลียงมีสีหน้าที่ยากจะอธิบาย “เพียงแต่สุดท้ายคนที่ตกลงไปก็คือเจ้าเอง แล้วเจ้าก็โยนความให้แก่เฉินเสียน”“ไม่จริง……ไม่ใช่อย่างนั้น！”“เรื่องพวกนั้นก็ชั่งมันเถิด ดีที่สุดท้ายไม่มีใครเป็นอะไร”ฉินหรูเหลียงพูดด้วยสีหน้าดูหมองคลํ้าลง“เหมยอู่ เจ้าจำเรื่องรกมนุษย์ได้หรือไม่？”1070
หลิ่วเหมยอู่สำลักลมหายใจ กดตัวตํ่าลงไปกับพื้นฉินหรูเหลียงพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า “เวลานั้นเจ้าโดนพิษ หมอบอกว่าต้องใช้รกมนุษย์มาปรุงยา อาการของเจ้าถึงจะดีขึ้น ข้าออกไปหาอยู่สองวันก็ยังไม่เจอรกมนุษย์ที่เหมาะสม สุดท้ายก็ต้องใช้รกมนุษย์ของเฉินเสียนอย่างไม่มีทางเลือกหลิ่วเหมยอู่ เจ้าวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่หร
