วเหมยอู่กัดริมฝีปากตัวเองจนเป็นแผล อดทนกับความเจ็บปวดดึงกรรไกรในมือออกมาอวี้เยี่ยนไม่สามารถทนดูได้จากนั้นหลิ่วเหมยอู่ก็ใช่กรรไกรนั้นตัดไปที่เสื้อและกระโปรงของตัวเอง เช็ดคราบเลือดที่ติดบนแขนนุ่มของเธอเองอวี้เยี่ยนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็คาดเดาได้ว่านางกำลังคิดทำอะไร จึงจะเข้าไปห้ามนางเฉินเสียนพูดห้ามไว้ “ตามใจนางเถิด ใครก็ไม่ใช่นักแสดงแล้ว”วิธีเดียวกันนี้ เป็นครั้งที่สองที่หลิ่วเหมยอู่ใช้ครั้งแรกเมื่อตอนที่เห็นเสื้อผ้าของนางขาดหลุดลุ่ย ฉินหรูเหลียงไม่ได้มีการซักถามอะไร รีบตรงไปที่สวนสระวสันตฤดูแล้วลงมือทำร้ายเฉินเสียนแต่ครั้งนี้ ที่หลิ่วเหมยอู่ทำร้ายตัวเอง เมื่อฉินหรูเหลียงเห็นจะเป็นอย่างไร？หลิ่วเหมยอู่ยิ้มอย่างโหดเหี้ยมให้กับเฉินเสียน มีทั้งเลือดและนํ้าตา “ครั้งนี้ข้าจะทำให้เจ้าถึงตาย”ยิ่งนางทำร้ายตัวเองมากเท่าไหร นั้นก็บ่งบอกถึงความแค้นที่นางมีต่อเฉินเสียนมากเท่านั้น1064
ไม่นาน มือทั้งสองของหลิ่วเหมยอู่ก็เต็มไปด้วยเลือด นางทำร้ายตัวเองจนมีแต่บาดแผลต่อหน้าเฉินเสียน พื้นดินเต็มไปด้วยเศษผ้าที่เปื้อนเลือดของนาง บนเรือนร่างของนางไม่มีเสื้อผ้าปกคลุม ท่าทางอ่อนแอเหมือนตกอยู่ในที่นั่งลำบากใช้วิธีการทำร้ายตัวเองเช่นนี้มีเป้าหมายที่จะใส่ร้ายเฉินเสียน อวี้เยี่ยนโกรธมาก จึงตะโกนใส่หลิ่วเหมยอู่ว่า “นางสารเลวเจ้าหยุดทำเถอะ！เจ้าคิดว่าเจ้าทำเช่นนี้ แล้วจะทำให้ท่านแม่ทัพเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรอ ฝันไ
