ปเถอะ！”หลิ่วเหมยอู่หอบและหัวเราะทั้งนํ้าตา “ในเมื่อไม่ได้ แล้วเจ้าจะกลัวอะไร？เจ้ากลัวว่าท่านแม่ทัพจะเชื่อข้าไม่เชื่อนางสินะ เพราะว่าท่านแม่ทัพเชื่อข้าอยู่แล้วสามารถที่จะทำให้นางตายได้！”อวี้เยี่ยนขบฟันแน่น“เจ้านี่มันดันทุรังไม่เปลี่ยนจริง เจ้าเป็นหญิงชั่วร้ายใจอำมหิตที่สุด”“ฮ่าฮ่าฮ่า ทุกคนก็เหมือนกันนั้นแหละ!”หลิ่วเหมยอู่มองเฉินเสียนอย่างไม่ลดละ หยุดแล้วก็พูดขึ้นว่า “ถ้าจะตาย ข้ากับเจ้าต้องตายไปพร้อมกัน ”หลิ่วเหมยอู่พูดจบ นางก็นำกรรไกรที่เปื้อนเลือดโยนลงกับพื้น แล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บนั่นเป็นหลักฐานให้แสดงว่าเฉินเสียนเป็นคนทำ！เมื่อฉินหรูเหลียงเข้ามาในสวนสระวสันตฤดู ก็เห็นภาพที่ทั้งตัวของหลิ่วเหมยอู่เต็มไปด้วยบาดแผลนางคลานอยู่บนพื้น แม้แต่จะลุกก็ลุกไม่ขึ้น บนพื้นมีเศษเสื้อของนางกระจายอยู่ แล้วยังมีกรรไกรอยู่หนึ่งด้าม บนนั้นมีรอยเลือดสีแดงสดติดอยู่1065
ฉินหรูเหลียงสูดหายใจเข้าออก ทรวงอกขยับขึ้นลง สีหน้าเปลี่ยนแปรปรวนอยู่หลายครั้งถึงอย่างไรเขาก็รักและเอ็นดูหลิ่วเหมยอู่มานานหลายปี ทำให้ฉินหรูเหลียงมีความรู้สึกที่อยากจะเข้าปกป้องเธอโดยที่ไม่รู้ตัวเมื่อตอนที่เห็นเธอเป็นเช่นนี้ เขาแทบควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ อยากจะวิ่งไปกอดหลิ่วเหมยอู่เอาไว้ในอ้อมกอด แล้วตามไล่ล่าหาคนที่ทำร้ายเธออย่างโหดร้ายแต่ว่า ฉินหรูเหลียงก้าวเท้าวิ่งได้สองก้าว แล้วก็หยุดก้าวเท้าลงทันทีในที่สุดเขาก็อดกลั้นไว้ได้ และเขา
