กลับมีสติชัดเจนมากยิ่งขึ้น ต่อจากวันนี้ไปเขาจะไม่ยอมให้ด้านที่อ่อนโยนของหลิ่วเหมยอู่มาทำลายเหตุผลได้ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วหลิ่วเหมยอู่มองเห็นฉินหรูเหลียงไม่ได้รีบวิ่งเข้ามาหา แต่ยังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่สับสน เวลานั้นนางก็ร้องไห้เหมือนเสียงฝนตก “ท่านแม่ทัพช่วยข้าด้วย……ได้โปรดช่วยเหมยอู่ด้วย……”นางชี้ไปที่เฉินเสียน ฟ้องร้องทั้งนํ้าตาและสายเลือด“นาง นางจะฆ่าเหมยอู่……นางทำให้เหมยอู่เป็นเช่นนี้！นางยังพูดอีกว่า……จะกีดหน้าของเหมยอู่……”ใครก็ตามที่ได้เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ก็จะเข้าใจว่าหลิ่วเหมยอู่เป็นผู้ถูกทำร้ายส่วนคนที่ยืนดูอยู่ใต้ชายคาข้างๆอย่างเฉินเสียน สาวใช้ และแม่บ้านนั้นจะกลายเป็นผู้ที่กระทำเพียงแต่ไม่ต้องรอให้เฉินเสียนพูดข้อเท็จจริงออกมา อวี้เยี่ยนที่โกรธจนสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีขาว แล้วพูดเสียงแหลมขึ้นมาว่า “นางสารเลวพูดใส่ร้ายคนอื่น！เห็นอยู่ชัดๆว่าเป็นเจ้าเอง！ร้องตะโกนว่าองค์หญิงจะกีดหน้าก็คือเจ้า！เจ้าทำร้าย1066
ตัวเองให้เป็นแบบนี้แล้วตอนนี้จะมาใส่ร้ายป้ายสีให้กับองค์หญิง！ทำไมเจ้าไม่ออกไปแล้วโดนฟ้าผ่าตายนะ！”หลิ่วเหมยอู่นํ้าตาคลออย่างน่าสงสาร นางเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าเหมือนกวางน้อยที่ไร้ความผิด มองไปทางฉินหรูเหลียง “ท่านแม่ทัพท่านรู้ว่าเหมยอู่กลัวที่สุดก็คือความเจ็บปวดและเลือดไหล……เหมยอู่จะทำร้ายตัวเองได้อย่างไร ……ท่านแม่ทัพ ท่านช่วยเรียกร้องความยุติธรรมให้เหมยอู่ด
