้วย！”ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรออกมาสักคำหลิ่วเหมยอู่เจ็บปวดใจ แล้วคลานเข้าไปหาฉินหรูเหลียง ยื่นมือที่เปื้อนเลือดเหมือนกับเป็นการต่อสู้ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง “ท่านแม่ทัพ……ท่านช่วยชีวิตเหมยอู่ด้วย……ท่านแม่ทัพไม่รักเหมยอู่แล้วใช่หรือไม่ ไม่ทนุถนอมเหมยอู่แล้ว สามารถโยนเหมยอู่ให้คนเหล่านี้เหยียบยํ้า……เช่นนั้น เช่นนั้นเหมยอู่ก็ตายเสียดีกว่า …… ”ฉินหรูเหลียงเม้มปาก สีหน้าประกายความพยายาม เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า“เจ้าอยู่ที่สวนดอกพุดตานอยู่ดีๆ แล้ววิ่งมาที่สวนสระวสันตฤดูทำไม？”
1067
