สักนิดหนึ่งสิแต่พระองค์ไม่ได้ไต่ถามเรื่องนี้มากมาย รู้ว่าเรื่องมือฉินหรูเหลียงทั้งสองข้างถูกทำให้พิการ ก็จะให้หมอหลวงมาตรวจสอบดูให้เขาอย่างละเอียดอีกหนึ่งรอบแล้วผลสรุปที่ได้คือ มือทั้งสองข้างของฉินหรูเหลียงได้รับบาดเจ็บสาหัสจริง การจะฟื้นฟูให้เหมือนเดิมนั้นไร้ซึ่งความหวัง อนาคตไม่สามารถทำการทหารได้แล้วองค์จักรพรรดิกล่าวอย่างเสียดายว่า “ต้าฉู่ของข้า สูญเสียแม่ทัพใหญ่อีกหนึ่งคนแล้วนะ”สำหรับฉินหรูเหลียงที่พาทหารออกศึก สนามรบครั้งนั้นส่วนใหญ่สูญเสียพลีชีพกันอย่างหนัก ทหารที่เหลือถูกรับและจัดกองกำลังเข้าในกองกำลังทหารในเขตใต้องค์จักรพรรดิมอบผ้าทั่วไปกับยาเพื่อเป็นการปลอบขวัญ เรื่องอื่นค่อยวางแผนกันอีกทีฉินหรูเหลียงคุกเข่ากับเฉินเสียนอยู่ที่ท้องพระโรง เงียบอยู่สักครู่หนึ่ง ก้มตัวลงลงราวกับเอาศีรษะแนบพื้น กล่าวอ้อนวอนว่า“ขอองค์จักรพรรดิโปรดเมตตาให้กระหม่อมและองค์หญิงพบกับองค์รัชทายาทด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนก็ก้มลงเช่นกัน หากไม่กลั้นเสียงรํ่าไห้ เกรงว่าร้องไห้ออกมาเสียงดังแล้วจะเหมือนกับหญิงที่โง่เขลาไม่มีความรู้เป็นอย่างมาก เพียงแค่กล่าวถึงลูกชายก็รู้ว่าเสียใจนํ้าตาไหลออกมาแล้ว1021
“จิ้งเสียนห่างไปก็ครึ่งปีแล้ว ครึ่งปีที่ไม่ได้เจอลูกชาย ขนาดเขาป่วยก็ไม่สามารถดูแลอยู่ข้างกายเขาได้ โชคดีที่มีองค์จักรพรรดิเห็นอกเห็นใจและเข้าใจกันนำเขาเข้ามาดูแลรักษาอย่างเต็มที่ภายในพระราชวัง จิ้งเสียนคิดถ
