ผิด นางเอ่ยไปพลางร้องไห้ไปพลาง “องค์หญิงกลับมาเสียทีนะเพคะ บ่าวรอจนดอกไม้ร่วงโรยแล้วเพคะ……คิดว่าองค์หญิงจะไม่กลับมาอีกแล้วเพคะ”เฉินเสียนรู้สึกอบอ่◌ุนในใจ เธอเช็ดนํ้าตาให้อวี้เยี่ยน มองใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงของนางเธอหัวเราะอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกล่าวว่า “มีพวกเจ้าอยู่ในเมืองหลวงอย่างไรเสียข้าก็ต้องกลับแน่นอน”“ไม่เจอกันนาน องค์หญิงผอมลงนะเพคะ” อวี้เยี่ยนกล่าวด้วยนํ้าตา “บ่าวคิดถึงใจจะขาด……”แม่นมซุยยืนกล่าวด้านข้างว่า “องค์หญิงกลับมาก็ดีแล้ว อวี้เยี่ยนอย่าเพิ่งรีบกอดองค์หญิงเลย ให้ท่านหายใจสะดวกบ้าง”พ่อบ้านเดินเข้าไปกล่าว “บ่าวมารับองค์หญิงกลับจวนขอรับ เอ้อร์เหนียงพูดถูก กลับมาก็ดีแล้ว”วันนี้อวี้เยี่ยนกับเอ้อร์เหนียงต่างมารับเธอกันหมด มีเพียงไม่เห็นเจ้าน่องน้อยแสดงว่าสิ่งที่กล่าวในพระราชโองการนั้นเป็นเรื่องจริง1005
เฉินเสียนเพิ่งเดินทางมาถึงก็อยากพุ่งเข้าไปพบหน้าเจ้าน่องน้อยในราชวังแทบแย่ ทว่าเธอต้องเตรียมการให้ดีเสียก่อน ต้องถามหาต้นสายปลายเหตุให้เข้าใจเสียก่อนดังนั้นเฉินเสียนจึงขึ้นเกี้ยวกลับจวนหลังจากเข้าจวนแม่ทัพแล้ว ไม่ว่าจะภายในจวนหรือนอกจวนล้วนมีคนจับตามองด้วยกันทั้งสิ้น คิดจะหนีออกไปคงเป็นการยากสวนสระวสันตฤดูยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเพียงแต่ย่างเข้าฤดูเหมันต์อากาศจึงรู้สึกหนาวเหน็บเป็นพิเศษเมื่อเฉินเสียนผลักประตูเข้าไป พบว่าภายในเรือนเต็มไปด้วยของใช้และของเล่นเด็ก หัวใจเธอก
