็อดรู้สึกขมฝาดที่ยากจะสาธยายเฉินเสียนถาม “เจ้าน่องน้อย……เดินเป็นหรือยัง?”อวี้เยี่ยนแอบปาดนํ้าตา กล่าวว่า “เป็นแล้วเพคะ ยามที่องค์หญิงไม่อยู่ เจ้าน่องน้อยตั้งใจฝึกมากเพคะ เพียงแต่ร่างกายยังบอบบาง ตัวเล็ก เวลาเดินจึงโซเซต้องจับสิ่งของเดินเจ้าคะ”“เขาเชื่อฟังหรือไม่?” เฉินเสียนถามเสียงแหบพร่า“เชื่อฟังเพคะ เชื่อฟังมากเพคะ……”“แต่ข้าได้ยินว่าเขาถูกรับตัวเข้าราชวังแล้ว” ตอนที่เฉินเสียนหันหน้ากลับไปก็เห็นอวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยกำลังคุกเข่ารอแล้วอวี้เยี่ยนร้องไห้จนกล่าวไม่ได้ศัพท์ “ขออภัยองค์หญิงเพคะ……บ่าวช่วยเจ้าน่องน้อยไม่ได้……ปล่อยให้พวกเขานำตัวไป……บ่าวไร้ประโยชน์สิ้นดี……”1006
แม่นมซุยกล่าว “บ่าวก็มีส่วนเจ้าคะ บ่าวแจ้งบอกคุณชายเหลียนไม่ทันการเจ้าคะ……”เฉินเสียนกล่าว “พวกเจ้ากล่าวโทษตัวเองก็ไร้ประโยชน์ ลุกขึ้นเถอะ เดี๋ยวข้าจะเข้าวังไปดูเจ้าน่องน้อย”แม่นมซุยรีบกล่าวว่า “องค์หญิงเจ้าคะ เรื่องเข้าวังจะกระทำบ่◌ุมบ่ามไม่ได้นะเจ้าคะ ต้องวางแผนระยะยาวเสียก่อนเจ้าคะ ยามนี้ราชวังเป็นสถานที่อันตรายสำหรับองค์หญิงนะเจ้าคะ”ต่อมาพ่อบ้านมาที่เรือนแล้วกล่าวกับเฉินเสียน “องค์หญิงขอรับ ท่านแม่ทัพ……”อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยกำลังเตรียมเสื้อผ้าและนํ้าให้เฉินเสียนอาบนํ้าเฉินเสียนกล่าวว่า “พ่อบ้านวางใจเถอะ ท่านแม่ทัพปลอดภัยดี”พ่อบ้านกล่าวว่า “บ่าวรู้ว่าองค์หญิงเดินทางลำยากแสนเข็ญขอรับ หากไม่ใช่องค์หญิงเลี่ยงอันตรายไปท
