ี่แคว้นเย่เหลียง คงช่วยท่านแม่ทัพไม่ได้ บ่าวรู้สึกขอบคุณในบุญคุณช่วยชีวิตมากขอรับ ชาตินี้ก็ไม่อาจลืมเลือนขอรับเพียงแต่บ่าวได้รับจดหมายจากท่านแม่ทัพขอรับ แจ้งว่าจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงคืนนี้ขอรับ ท่านแม่ทัพกำชับว่าให้องค์หญิงพักผ่อนเอาแรงก่อนขอรับ เรื่องเข้าวัง รอให้ท่านกลับมาก่อนแล้วค่อยหารือกันขอรับ องค์หญิงกับท่านแม่ทัพเป็นสามีภรรยากัน ควรเข้าเฝ้าฝ่าบาทด้วยกันขอรับ”เธอเพิ่งหนีมา ฉินหรูเหลียงก็ตามกลับมาแล้วงั้นเฮ่อโยวล่ะ? ซูเจ๋อล่ะ?1007
คิ้วเฉินเสียนกระตุก ถามพ่อบ้านว่า “พวกเจ้ารู้เรื่องข้ากลับเมืองหลวงวันนี้ได้เยี่ยงไร?”พ่อบ้านตอบอย่างไม่รอช้า “บ่าวได้รับจดหมายขอรับ”“ใคร?”“อันนี้บ่าวไม่ทราบขอรับ จดหมายเขียนเพียงว่าองค์หญิงถึงเมืองวันนี้ ให้บ่าวไปรับที่ประตูเมืองขอรับ”“แล้วราษฎรในเมืองรู้ได้อย่างไร?”พ่อบ้านส่ายหัวอย่างไม่รู้เฉินเสียนคิดถึงซูเจ๋อเป็นคนแรก แต่ซูเจ๋อถูกเธอทิ้งอยู่ข้างหลัง เขาส่งข่าวมาถึงเมืองหลวงล่วงหน้าได้อย่างไร?ซูเจ๋อกลัวเธอกลับมาคนเดียวแล้วจะเจออันตรายหรือ?หากไม่มีใครจำได้ว่าเธอคือองค์หญิงจิ้งเสียน ตอนที่เข้าประตูเมืองคงถูกทหารหาข้ออ้างจับตัวเธอแน่นอนดังนั้นส่งข่าวมาถึงเมืองหลวงก่อน เธอจะได้แคล้วคลาดปลอดภัยในเมื่อเฉินเสียนกลับมาแล้ว หากอยากเข้าวังไปหาเจ้าน่องน้อยก็ต้องแสดงตนอยู่ดีเมื่อทุกคนรู้ว่าองค์หญิงจิ้งเสียนกลับเมืองหลวงแล้ว จักรพรรดิคิดจะทำอันใดก็คงต้องไตร่
