ทอดถอนใจ ลองเปลี่ยนวิธีเกลี้ยกล่อมซูเจ๋อ จึงเอ่ยด้วยวาจาอ่อนโยน “ซูเจ๋อ ข้อมือข้าเจ็บ ท่านช่วยข้าแก้ได้หรือไม่? มัดเช่นนี้ข้าไม่สบายนอนไม่หลับ”ซูเจ๋อลืมตาอย่างหลงกล หันหน้าเข้าหาเฉินเสียนแล้วเอาข้อมือเธอมาดู เมื่อเห็นรอยแดง เขาก็ใช้นิ้วมือถูเบาๆ แววตาที่เงียบสงบก่อนหน้านี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความปวดใจ982
ชั่วอึดใจนั้นหัวใจของเฉินเสียนก็อ่อนยวบตามซูเจ๋อกล่าวว่า “รู้ว่าเจ็บยังใช้แรงอีก? ยังดีที่เป็นเชือกริบบิ้นชนิดอ่อนน่◌ุม ไม่แข็งกระด้างจนทำให้ผิวฉีกขาดหลังจากที่ใช้แรงดิ้น”“งั้นท่านแก้มัดให้ข้าทีเถอะ”“ข้าทายาให้ท่าน”ซูเจ๋อลุกไปเอายามาแล้วทาบริเวณข้อมือทั้งสองข้างของเฉินเสียนในปริมาณเท่าๆกันอย่างตั้งใจ ไม่นานความรู้สึกเย็นสบายก็มาเยือน ความเจ็บปวดพลันเหือดหายเฉินเสียนควบคุมอารมณ์ของตน ถามอีกว่า “แล้วตอนนี้ท่านแก้มัดให้ข้าได้หรือยัง?”ซูเจ๋อเก็บยาแล้วมานอนข้างเธอใหม่อีกครั้ง พลางกล่าวว่า “ครั้งนี้หากท่านไม่ใช้แรงดิ้นก็จะไม่เจ็บอีกแล้ว”“……” เฉินเสียนทนมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ได้อีกต่อไป กล่าวว่า“ซูเจ๋อ ท่านไม่ดื่มสุราลงโทษและยังไม่ดื่มสุราคารวะใช่ไหม”ซูเจ๋อกล่าว “ท่านรู้ว่าข้าไม่ดื่มสุรา”เฉินเสียนบันดาลโทสะ กล่าวแบบแตกคอกัน “เชื่อไหมว่าข้าจะตะโกนร้องให้คนมา ฟ้องท่านในฐานล่วงละเมิด”ซูเจ๋อมองเธอแล้วกล่าวว่า”ในเรือนแห่งนี้มีพวกเราทั้งหมดสี่คน ท่านจะเรียกใครมา?”983
เฉินเสียนนึกได้ทันท
