หน้ามองเฉินเสียน ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าให้ท่านกลับไปไม่ได้”เฉินเสียนจ้องด้วยความกราดเกรี้ยว “กลับไม่กลับก็เรื่องข้า ไม่เกี่ยวกับท่าน”“กลับไปจะเสี่ยงมาก ความพยายามทั้งหมดอาจสูญเปล่า” ซูเจ๋อกล่าว“ดังนั้นครั้งนี้ข้าปล่อยให้ท่านทำตามอำเภอใจไม่ได้”เฉินเสียนกล่าว “ความพยายามที่ผ่านมาสำคัญกว่า หรือเจ้าน่องน้อยสำคัญกว่า เจ้าน่องน้อยเป็นลูกชายของข้านะ”ซูเจ๋อใคร่ครวญก่อนจะกล่าวว่า “ในความคิดของข้า ไม่ได้สำคัญเท่าชีวิตของท่าน”หัวใจเฉินเสียนหล่นวูบถึงก้นเหว981
หากเมื่อก่อนได้ยินเช่นนี้ คงเป็นถ้อยคำที่หวานซึ้งกินใจ แต่บัดนี้เธอกลับรู้สึกโหดร้ายหลายส่วนเธอถามเสียงแหบพร่า “ดังนั้น ท่านคิดจะละทิ้งเขา? ไม่เพียงเท่านี้ ท่านยังให้ข้าละทิ้งเขาด้วย?”ซูเจ๋อนิ่งเงียบสักพักแล้วกล่าวว่า “เกินไปใช่หรือไม่?”“ไม่เพียงแค่เกินไป ท่านยังเฉือนโดนหัวแก้วหัวแหวนของข้า ซูเจ๋อ ท่านอำมหิตเช่นนี้ไม่ได้นะ”“ใช่หรือ แต่ข้าให้คนอื่นมาทำกับหัวแก้วหัวแหวนของข้าไม่ได้”คนหนึ่งไม่ยอมถอย อีกคนไม่ยอมหลีก เมื่อเสวนามาถึงจุดนี้ทั้งสองก็ไร้วาจาสานต่อเฉินเสียนดิ้นรนแกะเชือกผูกต่อไป ส่วนซูเจ๋อก็หลับตาพักผ่อนต่อเวลาผันผ่านด้วยเหตุการณ์เช่นนี้ทีละนิดต่อมาเฉินเสียนเหนื่อยล้าหมดแรง ไม่ว่าเธอจะใช้แรงมหาศาลเพียงใดก็ไม่อาจหลุดพ้นได้ เรือนร่างเริ่มมีเหงื่อไหล่ซึม เธอยังคงดิ้นรนด้วยเสียงหอบเหนื่อยข้อมือเกิดรอยแดงๆจากการเสียดสีกับเชือกมัดเฉินเสียน
