ไม่กินไม่ดื่ม คราวนี้เขาป่วย ทั้งยังไม่มีคนคุ้นเคยมาคอยดูแล แล้วเขาจะเป็นอย่างไร”เฉินเสียนถอยหลังไปสองก้าว มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำเข้าหากันแน่น เธอเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า “ซูเจ๋อ ท่านมีเรื่องที่ท่านต้องใคร่ครวญ แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ทำไม่ได้ ถ้าข้ามารู้เรื่องนี้ในตอนท้าย ข้าคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต วันพรุ่งนี้ ข้าลงใต้ไปกับท่านไม่ได้”เมื่อพูดจบเฉินเสียนก็หันหลังและเตรียมจะเดินออกไปซูเจ๋อที่อยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นเรียบๆ ว่า “ถ้าไม่ลงใต้ ท่านตั้งใจจะไปไหน”“ข้าจะกลับเมืองหลวง” เฉินเสียนตอบอย่างแน่วแน่ “จะกลับคืนนี้”“นั่นไม่ใช่สิ่งที่องค์จักรพรรดิปรารถนาหรอกหรือ พระองค์แค่ต้องการใช้เรื่องนี้เพื่อชักนำให้ท่านกลับเมืองหลวง” ซูเจ๋อกล่าว “ท่านก็รู้ไม่ใช่หรือว่าการกลับไปคราวนี้หมายถึงอะไร มันหมายความว่าจะไม่มีทางหนีออกมาได้ง่ายๆ อีกแล้ว ทั้งยังทำไม่ได้แม้แต่จะควบคุมความเป็นความตายของตัวเอง”เฉินเสียนหันกลับมามองเขาด้วยท่าทีที่แน่วแน่ “เช่นนั้นข้ายิ่งต้องกลับไป!”ซูเจ๋อเอ่ยด้วยสีหน้าที่สงบว่า “เจ้าน่องน้อยจะอยู่ในวังชั่วคราวและจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเขาป่วย องค์จักรพรรดิจะพยายามรักษาเขาอย่างดีที่สุด ตราบใดที่ท่านยังมีชีวิตอยู่นอกเมืองหลวง เจ้าน่องน้อยจะอยู่ในวังอย่างปลอดภัย ณ เวลานี้คนที่ท่านควรปกป้องที่สุดก็คือตัวท่านเอง”976
“ท่านจะไม่สนใจไยดีชีวิตของเจ้าน่องน้อยอย่างไรก็ได้ แต่เขาเป็นลูกชายของข้า ข้
