ไม่ได้ ข้าจะจูบท่านให้มากกว่านี้”เขาจูบเธอซํ้าแล้วซํ้าเล่าและทิ้งรอยประทับไว้บนตัวเธอทีละรอยๆนี่เป็นของซูเจ๋อเพียงคนเดียวเฉินเสียนกอดศีรษะของเขาไว้และพึมพำอย่างพึงพอใจ “อย่างไรมันก็เป็นของท่าน ข้าหนีไม่พ้น และข้าจะไม่หนี”ขณะที่เธอกำลังพูด มือข้างหนึ่งก็ค่อยๆ เอื้อมลงไปสำรวจบริเวณใต้หน้าท้องของซูเจ๋อ แต่ซูเจ๋อหยุดเอาไว้ทันซูเจ๋อพ่นลมหายใจและเอ่ยว่า “อย่าแตะมัน อีกสักพักก็จะสงบแล้ว”เฉินเสียนฝังศีรษะไว้ในเส้นผมของเขา ไม่ต้องการให้เขาเห็นความอับอายของตนเอง เธอกล่าวว่า “ข้าเห็นว่านานแล้วมันยังไม่ยอมรอมชอม เช่นนั้นข้าจึงจะช่วยใช้มือจัดการให้ท่าน…”ซูเจ๋อ “…..”“ข้าได้ยินมาว่าการอดกลั้นนานเกินไปมันไม่ดี”955
“ท่านไปฟังใครมา”“ฟังจากในหนังสือ” เฉินเสียนตอบ “ข้าไม่อยากให้ท่านมีปัญหา”ซูเจ๋อเอ่ยล้อๆ อย่างอดไม่ได้ว่า “กลัวว่าคนที่ทุกข์ทรมานในอนาคตจะเป็นท่านหรือ”มือของเฉินเสียนยังคงดั้นด้นลงไปใต้ท้องของเขา เขาหยุดชะงักและเอ่ยด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “อย่าแตะ อีกเดี๋ยวมันจะทำให้มือท่านสกปรก”“ไม่สกปรก” เฉินเสียนมองเขาด้วยสายตาที่เลือนราง เธอเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่น่าหลงใหลว่า “ซูเจ๋อ ท่านสัมผัสข้าแล้ว ถึงเวลาแล้วที่ข้าควรจะสัมผัสท่านบ้าง”เธอเลื่อนลงไปอย่างดื้อดึง ไม่ต้องการให้ซูเจ๋ออดกลั้นไว้อีก ถ้าจัดการได้ เธอก็จะไม่ละความพยายามที่จะช่วยจัดการให้เขาแม้ว่าเฉินเสียนจะไม่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับสรีระของชายหญิ
