ง แต่เธอก็พอจะรู้อยู่บ้างเมื่อเฉินเสียนสัมผัสตัวตนของซูเจ๋อ ร่างกายของเธอก็ร้อนผ่าว ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่ยุ่งเหยิงอย่างสุดกลั้นของเขา ทว่าเขาก็ยังสงบเธอเคลื่อนไหวอย่างเงอะงะตามประสาคนไร้ประสบการณ์เฉินเสียนเฝ้ามองสีหน้าที่ถลำลึกของเขา และนั่นทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้หัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกทันใดนั้นซูเจ๋อก็ใช้มือปิดตาของเธอไว้ เขาซบลงที่ข้างหูของเธอและหายใจหอบเล็กน้อย จากนั้นจึงจูบเธออย่างคลั่งไคล้ ลูบไล้เธออย่างครอบงำและอ่อนโยน956
“ทำไมไม่ให้ข้ามอง…” เฉินเสียนเอ่ยอย่างออดอ้อนด้วยนํ้าเสียงที่แหบพร่า“ข้าเองก็ชอบท่าทีเช่นนี้ของท่าน ชอบที่ท่านมีอารมณ์เพราะข้า ชอบใบหน้าของท่านที่แสดงออกว่าอยากให้ข้าครอบครอง”ผ่านซอกนิ้ว เฉินเสียนเห็นซูเจ๋อขมวดคิ้วที่เรียวยาวของเขา สีหน้าที่ดูเหมือนจะเจ็บปวดแต่ไม่เจ็บปวดนั้นซึมลึกลงไปในหัวใจของเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงบ้าคลั่ง ปรารถนาที่จะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ และกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัว เฉินเสียนรู้ว่านั่นเป็นเพราะเขาทำอะไรเธอไม่ได้เขากัดฟันเล็กน้อยและเอ่ยว่า “เฉินเสียน นับวันท่านจะยิ่งกล้าหาญขึ้นเรื่อยๆ”“ข้าเองก็ฝึกลับดาบเมื่อใกล้จะออกรบเช่นกัน ท่านก็รู้ว่าข้าอายจนหน้าแดงทุกครั้งเวลาเผชิญหน้ากับท่าน… ข้าคิดว่ามีเพียงข้าคนเดียวเสียอีกทีถูกท่านกลืนกินจนแทบตาย… อื้อ…”ยังไม่ทันพูดต่อจนจบซูเจ๋อก็ปิดกั้นริมฝีปากของเธอไว้ ทำให้เธอเบ่งบ
