ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ เขามักจะปกป้องเธอโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะบอบชํ้าและบาดเจ็บไปทั้งตัว และถึงแม้ตัวเขาจะพึ่งกลับมาจากยมโลก คนที่เขาจะนึกถึงเป็นคนแรกก็คือเธอเสมอเฉินเสียนรู้สึกกลัวจับใจ ว่าซูเจ๋อจะไม่ทันได้บอกลา จากไปแล้วก็ไม่หวนกลับคืนมาอีกทิ้งเธอไว้คนเดียวแบบนี้ รอคนที่ไม่อาจหวนคืนมาได้ จะมีความหมายอะไร?เพื่อความปลอดภัยของเธอเขาจึงต้องทิ้งเธอไว้ แต่เฉินเสียนทำไม่ได้เธอไม่อยากจะทิ้งซูเจ๋อไว้คนเดียวอีก ไม่อยากให้ซูเจ๋อใช้ชีวิตของเขามาแบกรับทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ เหมือนตอนที่อยู่ในอาณาจักรเย่เหลียงในครั้งนั้นเธออยากจะอยู่กับเขา ถึงแม้ว่าจะต้องตาย ก็ควรจะตายด้วยกันเฉินเสียนพูดกับตัวเองพึมพำว่า : “หากไม่มีท่านแล้ว และข้าก็ยังมีชีวิตอยู่มันก็คงจะไม่มีความสุขเลย”เธอจึงจัดการขยับกิ่งไม้เหล่านั้นออกไป ครั้งนี้เธอไม่ได้ฟังเขา และออกมาคนเดียวยามคํ่าคืนที่มืดสนิทจนไม่อาจแยกแยะทิศทางได้ เธอจึงทำได้แค่เงี่ยหูฟังพลางเดินไปด้วยโสตประสาทสัมผัสถูกเปิดออกทั้งหมด เฉินเสียนรวบรวมสมาธิด้วยความตั้งใจ ทุกอย่างชัดเจนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน928
เธอเดินไปยังทิศทางของเสียงต่อสู้ เหมือนแมวที่คอยเฝ้าระวัง ฝีเท้าบางเบาและมั่นคงบรรยากาศที่เย็นจัดและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเงาที่ดำมืดสนิทโบยบินไปมาท่ามกลางต้นไม้ในป่าใหญ่อย่างรวดเร็วขาของเธอเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง เฉินเสียนจึงเตะไปเ
