กและหว่างคิ้วที่ละมุนอ่อนโยนของเขาที่มองแล้วก็พลอยทำให้สายตาพร่ามัวนางพูดขึ้นว่า : “ท่านอาจารย์ซู ในที่สุดท่านก็กลับมา ข้าดีใจจริงๆ”รอยยิ้มของซูเจ๋อถูกลมพัดให้เจือจางลงไปเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปลูบผมของเฉินเสียนเบาๆ แล้วหยิบไม้แกะสลักชิ้นหนึ่งออกจากเสื้อ เป็นไม้แกะสลักที่งานฝีมือไม่ธรรมดา ซึ่งแกะด้วยความประณีตและความตั้งใจอย่างที่สุดเมื่อเด็กสาวได้ไม้แกะสลักก็ยิ่งดีใจไปใหญ่ นางตั้งใจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนอยู่ครู่หนึ่ง จนลืมซูเจ๋อไปชั่วขณะสุดท้ายแล้วเธอจึงค่อยเงยหน้าขึ้น แล้วพูดกับซูเจ๋อว่า : “ท่านอาจารย์ หากท่านมีของเล่นใหม่ๆ กลับมาให้ข้าทุกครั้งที่ท่านออกไปข้างนอก ก็คงจะดีไม่น้อย”919
ซูเจ๋อพยายามเก็บซ่อนความเศร้าหมองและความยากลำบากในระหว่างการเดินทางไว้ เขาพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่ผ่อนคลายว่า : “น่าเสียดายที่อาจารย์ออกไปข้างนอกค่อนข้างน้อยครั้ง”บางทีเด็กสาวเฉินเสียนคงจะไม่เคยรับรู้ ว่าในขณะที่ซูเจ๋อแกะสลักไม้ชิ้นนี้ด้วยความคิดถึงคะนึงหานั้น เขาเองอยู่ในสถานการณ์แบบไหนเฉินเสียนสะลึมสะลือเธอค่อนข้างรู้สึกแย่เธอเองเคยได้ยินเขาเล่าว่า ช่วงเวลาที่เขาพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของอาจารย์ช่างไม้ที่นอกเมืองงั้นก็คงเป็นช่วงที่เขากำลังหลบหนีกลับมาจากเขตชายแดนทางตอนใต้พอดีเขาน่าจะพึ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัส และเพิ่งเดินกลับมาจากประตูแห่งความตายเฉินเสียนหลับตาพริ้ม พอจะจินตนาการได้ ซูเจ๋อที่สวมเสื้อค
