รออกมา ไม่แน่อาจจะมีคนอยู่ข้างใน”เถ้าแก่ชายยังไม่เชื่อ “แต่ตอนนี้เป็นเวลากี่ยาม ฟ้ายังไม่สาง เจ้าก็มาซื้อผ้าแล้ว?!”ซูเจ๋อตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ใช่”เถ้าแก่ชายกระอึกกระอักและมองดูเขาขึ้นๆ ลงๆ และเห็นว่าเขาไม่ได้ดุร้ายและร้ายกาจขนาดนั้น เมื่อมองย้อนกลับไป ในร้านเสื้อผ้าแห่งนี้นอกจากเสื้อผ้าที่ไม่มีใครสนแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจให้ปล้นอีกดังนั้นเขาจึงพูดอย่างอดทน “แล้วเจ้าต้องการซื้อเสื้อผ้าอะไร?”แขนเสื้อของซูเจ๋อได้วางไว้บนโต๊ะ และแท่งเงินได้ตกลงบนโต๊ะเถ้าแก่ชายเมื่อได้เห็นเงินแท่งนั่น สายตาก็แวววาวขึ้นทันที ในใจได้คิดว่าเขาจะมาซื้อผ้าจริงๆ891
ดังนั้นเขาจึงวางไม้ลง แล้วชดใช้ด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “ดูเหมือนจะเป็นความเข้าใจผิดจริงๆ แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีนัก แต่ผ้าในร้านของเรามีรูปแบบที่ครบครันเหมือนกันที่สุด เชิญชมก่อนว่ามีตัวไหนที่จะถูกใจท่านไหม?”ขณะที่พูดเถ้าแก่ชายได้พาซูเจ๋อไปที่ฝั่งของเสื้อผ้าผู้ชายอย่างกระตือรือร้นและสายตาที่เหลือบมองดูความสูงของซูเจ๋อ และให้คำแนะนำกับเขาคาดไม่ถึงว่าซูเจ๋อไม่ได้มองแม้แต่น้อย แล้วพูดว่า “ข้ามาซื้อเสื้อผ้าผู้หญิง”แม้ว่าผู้ชายคนหนึ่งจะมาซื้อเสื้อผ้าก่อนรุ่งสาง แต่ก็แปลกที่มาซื้อเสื้อผ้าผู้หญิงแต่เขาได้จ่ายเงินไปแล้ว และถึงอย่างไรก็มีเสื้อผ้าใหม่มากมายในร้านอยู่ดีสามารถขายได้ ก็ถือว่าขายได้แต่เสื้อผ้าผู้หญิงเถ้าแก่ชายไม่ค่อยจะเข้าใจ จึงเรียกเถ้าแก่
