ุดออกได้ซูเจ๋อผลักประตูและก็ค่อยๆ เดินเข้าไปยังมีเสื้อผ้าใหม่จำนวนมากที่แขวนอยู่ในร้านเพื่อแสดงให้เห็น และซูเจ๋อเหลือบมองเบาๆ สีหน้าของเขาจางลงเมื่อเจ้าของเรือนในสวนหลังเรือนได้ยินเสียงดัง และออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเชิงเทียน เขาเห็นซูเจ๋อยืนอยู่ในร้านของเขา กลัวมากจนเชิงเทียนสั่นแทบจะตกลงกับพื้นเถ้าแก่ชายถามด้วยความวิตก “เจ้า เจ้าเข้ามาได้ยังไง?”ซูเจ๋อพูด “ข้าเคาะประตูตั้งนาน ไม่มีคนมาเปิด ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเข้ามาด้วยตัวเอง”คนคนนี้สามารถไขสลักประตูทั้งสองบานได้อย่างง่ายดาย โดยใบหน้าไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลง และเขาก็ยังมีท่าทางที่เฉยเมย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นบุคคลที่เก่งกาจมากแต่เมื่อเก่งกาจแบบนี้ ไม่ไปปล้นร้านฝากเงิน แล้วมาที่ร้านขายผ้าของเขาเพื่ออะไร!เถ้าแก่ชายพูดด้วยความหวาดกลัว “แม้ แม้ว่าตอนนี้กิจการไม่ดี ตะ แต่แต่ข้าขอบอกเจ้า ถึงเรือนจะส่วนตัวแต่ทางราชการก็ยังควบคุมอยู่! เจ้า เจ้า เจ้ารีบ890
ออกไป ข้าจะถือว่าแล้วกันไป หากเจ้ายังจะเข้ามา ข้าก็จะรายงานให้เจ้าหน้าที่ทราบ! ”หลังจากนั้นเถ้าแก่ชายพูดจบก็รีบไปคว้าท่อนไม้และกอดไว้ในมือ ราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูและตะโกนว่า “เจ้ารีบออกไปได้ยินหรือไม่!”ซูเจ๋อดูการกระทำของเขาอย่างนิ่งเงียบสักครู่ แล้วพูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อเสื้อผ้า”เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ชายไม่เชื่อ “มาซื้อเสื้อผ้า เจ้ายังทำลายประตูร้านของข้า!”“ข้าไม่เห็นมีใค
