หัวใจของเฉินเสียนบีบแน่น เธอรู้จักซูเจ๋อ ในกรณีนี้เธอต้องจัดการและขจัดปัญหาเฉินเสียนไม่รู้ว่าจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาหรือพยายามโน้มน้าวตัวเอง กล่าวว่า “ยังไงซะเขาก็ตายแล้ว ตราบใดที่ไม่ทิ้งหลักฐานว่าไม่ได้ฆ่าเขาแต่ตายด้วยตัวเอง ก็ไม่เป็นไร”ซูเจ๋อมองดูเธอและกล่าวว่า “แล้วชื่อเสียงของท่านล่ะ?”“ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น”“แต่ข้าสนใจ” ซูเจ๋อกล่าว “ข้าไม่ต้องการที่จะให้ในอนาคตผู้คนพูดถึง ตำราประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ มีร่องรอยของรอยเปื้อน”เฉินเสียนบีบนิ้วของเธอแน่นในแขนเสื้อแล้วกล่าวว่า “ซูเจ๋อ พอแล้ว จริงๆท่านไม่ต้องคิดเยอะสำหรับข้าจริงๆ”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าแค่พยายามทำเท่าที่ทำได้”“แต่ความพยายามของท่านทั้งหมด ข้าไม่สามารถตอบแทนได้”“อาเสียน ข้าไม่ต้องการให้ท่านตอบแทนอะไร มันเป็นความเต็มใจของข้า”เฉินเสียนเริ่มรู้สึกแปลกๆ อีกครั้งในหัวใจของเธอ ความทุกข์ทรมาน เจ็บปวดจนนํ้าตาไหลซูเจ๋อพูดอีกครั้ง “ถ้าท่านไม่ยอมพูด ข้าก็ต้องเดา”877
ซูเจ๋อพูดชื่อคนเหล่านั้นกับเฉินเสียน รวมทั้งพ่อบ้านในจวนนี้ ทหารยามอยู่นอกประตู สาวใช้ในเรือน และคนใช้ตัวที่ยกเกี้ยวเขาเดาได้เก่งมาก ไม่ขาดแม้แต่คนเดียวเฉินเสียนไม่สามารถโต้แย้งได้ซูเจ๋อหรี่ตา ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดชาดที่มุมริมฝีปากของเฉินเสียนเล็กน้อยจากนั้นบีบผมเรียบร้อยของเฉินเสียน ทำให้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยด้วยวิธีนี้ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะผ่านความรุนแรงมา และเมื่อออกไปข้างนอกมั
