นง่ายที่จะผ่านออกไปเมื่อทหารยามเห็นซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านไปก่อนและกลับไปบนเกี้ยว ข้าจะดูแลส่วนที่เหลือเอง”เฉินเสียนลืมตาขึ้น และสบเข้ากับดวงตาของเขาเขากระซิบ “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่เป็นไรหรอก”เฉินเสียนไม่ต้องการทิ้งเขาไว้ตามลำพัง แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด มีเพียงแค่เธอนั่งบนเกี้ยวออกไป ซูเจ๋อคนเดียวสามารถหนีไปได้ โดยไม่ต้องกังวลมิฉะนั้นพาเธอไป มันจะเป็นอุปสรรค์ในที่สุด เฉินเสียนก็พูดว่า “ซูเจ๋อ กลับมาเร็วๆ ล่ะ ข้าจะรอท่านกลับมาเสมอ”ซูเจ๋อยิ้มอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “อืม รู้ว่าท่านกำลังรอข้าอยู่ ข้าจะรีบไปโดยเร็วที่สุดเลยล่ะ”ในที่สุดเฉินเสียนก็เปิดประตูและเดินออกไป ปล่อยให้ซูเจ๋ออยู่คนเดียว878
เฉินเสียนพูดกับทหารยามที่อยู่ด้านนอกว่าผู้พิทักษ์เมืองเหนื่อยมาก และตอนนี้หลับไปแล้วซูเจ๋ออยู่ในห้องคนเดียว ยืนอยู่หน้าเตียงและมองดูคนที่เสียชีวิตไปนานแล้วจากนั้นเขาก็สะบัดม่านอุ่นไปที่ด้านข้างของเตียง เมื่อลมพัดเข้ามา ใช้เวลาไม่นานรอยนํ้าบนนั้นก็แห้งไปเฉินเสียนนั่งเกี้ยวกลับมาที่เรือนคนเดียวในเรือนที่ว่างเปล่า เมื่อไม่เจอซูเจ๋อ เฉินเสียนก็รู้สึกว่าอ้างว้างอย่างมากคางของเฉินเสียนเต็มไปด้วยชาดสีแดงที่ริมฝีปาก สาวใช้พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามอะไร ตักนํ้าไปอาบนํ้าให้เฉินเสียนเงียบๆเฉินเสียนกล่าวว่า “ออกไปให้หมด”แล้วสาวใช้ก็ปิดประตูเดินออกไปเฉินเสียนแช่ตัวในนํ้าร้อนเพียงลำพัง ตักนํ้าล้างหน้า เพียงแค่เธอ
