หลับตา ทั้งสมองของเธอที่คิดก็มีแต่ซูเจ๋อแม้ว่าเขาจะฆ่าใคร แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเขา คิดถึงเขาอย่างบ้าคลั่งลมหายใจที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้น เช่นเดียวกับจูบอันอบอุ่นและยาวนานที่เขาสัมผัสผิวของตัวเอง เมื่อภาพอันน่าทึ่งเข้ามาในหัวของเธอแล้ว ภาพเหล่านั้นจะไม่ปรากฏออกมาอีกเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซูเจ๋อที่จวนของผู้พิทักษ์เมือง และเธอก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไง จะกลับมาเมื่อไร879
เฉินเสียนอาบนํ้าอย่างสับสน สวมชุดนอนบาง แล้วนอนลงบนเตียงโดยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวรู้สึกหนาวเล็กน้อย ไม่มีอุณหภูมิบนเตียงเป็นเวลานานเวลาผ่านไปไม่นานกลางคืนข้างนอกเงียบสงบซูเจ๋อไม่กลับมา เฉินเสียนฟังอย่างตั้งใจและไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆ จากใครในเรือนกลับกันราวกับว่าเธอได้ยินเสียงของนํ้าค้างแข็ง กระจายชั้นหนาทึบบนพื้นบ้างก็เหมือนกับเสียงนํ้าค้างที่เยือกแข็งจนกลายเป็นนํ้าแข็งไม่รู้อีกนานไหมกว่าจะรุ่งสาง ซูเจ๋อบอกเธอว่าเขาจะกลับมาโดยเร็วที่สุดขณะที่เฉินเสียนกำลังรอจนตัวแทบจะแข็งทื่อ ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ มาจากนอกสนาม ทุกย่างก้าวก็เบาราวกับสายลมเฉินเสียนตกใจ เธอคิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ว่าคนที่เข้ามาคือซูเจ๋อหรือเปล่าเธอรีบลุกจากเตียงด้วยความตื่นตระหนก ไม่ทันที่จะสวมรองเท้า เปิดประตูและรีบวิ่งออกไปซูเจ๋อผ่านํ้าค้างแข็งกลับมา ไม่ทันจะเดิน ประตูห้องเปิดออก เขามองขึ้นไปและเห็นเฉินเสียนวิ่งออกมา อดตกใจไม่ไ
