ด้จากนั้นเมื่อเห็นเฉินเสียนสวมชุดนอนสีเหมือนหิมะ ซูเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อยเสียงเหนื่อยและแหบแห้ง “สวมชุดที่บางเช่นนี้วิ่งออกมาได้อย่างไร”880
เฉินเสียนหูทวนลม ก้าวลงบันได เหยียบใบแปะก๊วยเย็นบนพื้น และยืนอยู่หน้าซูเจ๋อซูเจ๋อสังเกตเห็นเท้าของเธอ หรี่ตาและพูดด้วยเสียงตํ่าว่า “ทั้งยังไม่ได้สวมรองเท้าอีก”เฉินเสียนมองขึ้นไปที่เขาในแสงสลัวใต้ทางเดินเป็นเวลานานเธอยื่นมือของเธอที่สั่นเล็กน้อยและสัมผัสใบหน้าของซูเจ๋อซูเจ๋อหยุดและได้ยินเธอพูดด้วยนํ้าเสียงขึ้นจมูก “กลับมาแล้วหรือ?”เขาละความเศร้าโศก และสุดท้ายก็เหลือแต่ความอ่อนโยน และกล่าวว่า “อืมกลับมาแล้ว”ในเวลานั้นเฉินเสียนเห็นใบหน้าของเขาและได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจนจากนั้นเธอก็รู้สึกว่าวิญญาณได้กลับมาอีกครั้งซูเจ๋อมีเลือดจางๆ เปื้อนบนร่างกาย และเฉินเสียนไม่สนใจอะไรอีกต่อไปตราบใดที่เขากลับมาเธอยืนเขย่ง คางของเธอวางอยู่บนไหล่ของเขา มือของเธอโอบรอบเอวของเขา และเธอกอดเขาขณะที่เธอโหยหามานับครั้งไม่ถ้วนซูเจ๋อตัวแข็งทื่อและกล่าวว่า “อาเสียน ร่างกายของข้าไม่สะอาด”“นั่นไม่สำคัญ”ซูเจ๋อสีหน้าดูลึกลับ และในวินาทีต่อมาเขาก็จับเฉินเสียนเข้าในอ้อมแขนอย่างรุนแรง ลูบไหล่บางๆ ของเธอ และลูบผ้าไหมที่หัวเธอเขาตระหนักว่าร่างกายของเฉินเสียนนั้นนุ่มและเย็นกว่าที่เขาคิด881
ในคืนอันหนาวเหน็บที่ค่อยๆ เข้าสู่ฤดูหนาว เฉินเสียนสวมเพียงชุดนอนบางๆจะไม่หนาวได้อย่างไรซูเจ๋อไ
