ม่รอช้าอีกต่อไป ลากเอวแล้วอุ้มเธอเข้าไปในห้องของเธอซูเจ๋อห่มเธอด้วยนวมหนาๆ นั่งลงที่ขอบเตียง และมองดูเธออย่างลึกซึ้งเป็นเวลานานเฉินเสียนหดตัวลงในผ้าห่ม เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ท่านคงจะเหนื่อยมาก อยากกลับไปนอนก่อนไหม”“เห็นท่านเป็นแบบนี้ ข้าจะนอนได้อย่างไร”“ท่านกลับมาก็ดีแล้ว กลับมาแล้วข้าก็สบายใจ”ซูเจ๋อกระซิบเบา ๆ “มีอะไรที่ไม่สบายใจหรือ เมื่อท่านตื่นแล้ว ข้าก็จะกลับมา”เธอกลัวแค่ไหน ตอนเธอหลับตาและเปิดตาอีกครั้ง ซูเจ๋อยังคงไม่กลับมาซูเจ๋อมองดูเธอครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ท่านยื่นคอออกมาสักหน่อยได้ไหม ขอข้าดูหน่อยว่ารอยที่คอท่านจางลงหรือยัง”เฉินเสียนให้ความร่วมมืออย่างมาก กดผ้านวมลง ยื่นคอที่เพรียวบางและสง่างามออกมา##ลงสิบบทเหมือนเดิมค่ะ รอสักครู่
882
