เฉินเสียนหันข้างไปมองเขา สีหน้าของเขาเห็นได้ชัดว่ากำลังเศร้าโศก“แต่ว่าถ้าบัณฑิตไม่ร้ายสักนิด ท่านหวังว่าเขาจะเป็นเหมือนชิงซิ่งไหม？”ในใจของเฉินเสียนรู้สึกกังวล“ถ้าเขาไม่ร้ายสักนิด ไม่ต้องพูดถึงระยะไกลแค่ระยะใกล้ พวกเราน่าจะไปไม่ถึงเมืองเสวียน ก็คงถูกฆ่าตายในหุบเขาที่ไม่รู้จักชื่อไปตั้งนานแล้ว ถ้าเขาไม่ร้ายสักนิด” เฮ่อโยวเงยหน้าขึ้นมามองเธอ “ท่านก็คงไม่มีผลงานสร้างชื่อเสียงอย่างตอนนี้หรอก”เวลาผ่านไปนาน เฉินเสียนพูดออกมาเบาๆว่า “เจ้าอยากพูดดีๆแทนเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน”เฮ่อโยวพูด “จนถึงทุกวันนี้ข้าก็ยังคิดว่าท่านกับเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้แต่ถ้ามีคนเหมือนกับเขา ทำเพื่อท่านด้วยความจริงใจ ไม่กลัวตายเพื่อปกป้องท่านข้าก็ไม่มีคำพูดอะไร”เรื่องพวกนั้นเขาไม่ได้ถาม แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรเฮ่อโยวเดินจากไป จนกระทั่งฉินหรูเหลียงเดินเข้ามาเตือนสติ ผักป่าจะไหม้หมดแล้ว เฉินเสียนดึงสติกลับมาเธอใช้กระบวนตักนํ้าซุปขึ้นมาอย่างลุกลี้ลุกลน อยากจะให้ฉินหรูเหลียงช่วยเธอเอาอาหารไปให้ซูเจ๋อกิน812
เธอไม่อยากให้ฉินหรูเหลียงยังมีอคติต่อซูเจ๋อ เขาพูดปฏิเสธอย่างชัดเจนว่า“ข้าไม่เอาอาหารไปให้เขากินอย่างแน่นอน ท่านให้คุณชายเฮ่อไปสิ”เมื่อเฮ่อโยวได้ยิน ไม่ต้องรอให้เฉินเสียนพูด ก็รีบพูดขึ้นว่า “อย่ามาเรียกข้านะ ข้ายุ่งมากจนไม่มีเวลาเลย อยากจะเอาไปให้ก็เอาไปเอง”ฉินหรูเหลียงเดินจากไปอย่างเย็นชา เดินไปหาเหล่า
