ทหารติดตามที่แม่ทัพโฮ้วแบ่งไว้ให้แล้วนั่งลงกับพวกเขาและเฮ่อโยวนั้นเรียกได้ว่ายุ่งมากจนไม่มีเวลา เขานั่งยองๆอยู่ด้านนอกกรงเหล็กและแกล้งหลิ่วเฉียนเฮ้อนั้น ให้หงุดหงิดเล่นเฉินเสียนมองนํ้าซุปผักป่าในหม้อ แล้วหันไปมองรถม้าที่มีซูเจ๋อนั่งอยู่ข้างในรถม้านั้นเงียบสงัดมาก เขาคงจะพักผ่อนอยู่ในรถม้า เขายังไม่ได้ออกมาเลยแต่ว่าต้องได้กินอะไรหน่อยเฉินเสียนเม้มปาก ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปส่งอาหารด้วยตัวเองเฉินเสียนเดินมาถึงหน้ารถม้า ม้าถูกผูกอยู่กับโคนต้นไม้ กำลังกินหญ้าอยู่ มีเสียงเคี้ยวออกมาเล็กน้อยเธอจึงยกมือขึ้นไปจับมุมผ้าม่านของรถม้าอย่างเบามือ แล้วมองดูเข้าไปข้างในซูเจ๋อเอนตัวพิงกับพนังของรถม้า ดวงตาคู่นั้นปิดสนิท ขนตาสีดำอ่อนปิดเปลือกตาล่าง ราวกับขนของผีเสื้ออยู่ในหางตาเขาชั่วครู่หนึ่งเฉินเสียนมองไปที่เขา ลืมไปเลยว่าต้องปลุกเขาให้ตื่น813
เธอรู้สึกราวกับว่าไม่ได้มองใบหน้าของซูเจ๋ออย่างละเอียดแบบนี้มานานมากแล้ว เมื่อมองดู กลับมีแต่ความเจ็บปวดที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลกเธอมักจะสนใจและคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องที่ซูเจ๋อได้ทำลงไป แต่กลับละเลยไม่สนใจสุขภาพของเขาซูเจ๋อผอมลงกว่าแต่ก่อน มีความอ่อนล้าอยู่เล็กน้อยระหว่างคิ้วเรียวยาวที่ไม่มีร่องรอยของเขา แม้ว่าเขาจะหลับไปก็ไม่สามารถขจัดมันออกไปได้หมดใบหน้าเขาออกสีขาวซีดเล็กน้อยคำอธิบายนี้ไม่มีข้อโต้แย้ง ทั้งอ่อนโยนและไม่เป็นอันตรายเมื่อก่อนซูเจ๋อพูดว
