่า เขาเป็นคนใจแคบมาก สามารถที่บรรจุใส่ได้เพียงคนคนเดียวและเรื่องไม่กี่เรื่องแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เรื่องไม่กี่เรื่องที่ว่านั้นมันน่าจะครอบคลุมทั้งโลกไปแล้วก็ได้ เรื่องที่เขาบรรจุในใจแต่ละวันนั้นมีแต่การคำนวณ การวางแผน มันจะให้เขาหมดแรงกำลังใจบ้างไหมเฉินเสียนคิด มันน่าจะมีบ้างล่ะไม่อย่างนั้นเขาจะเหนื่อยได้ถึงขนาดนี้เหรอ เหนื่อยจนไม่ได้ป้องกันตัวเองจากผู้คนหรือสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวเขา ดังนั้นเมื่อเธอมายืนอยู่ด้านหน้ารถม้าของเขาสักครู่แล้ว เขาก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นอะไรเฉินเสียนตั้งใจจะไม่ปลุกเขา อยากจะให้เขาได้นอนต่ออีกสักหน่อยแล้วค่อยมากินอาหารมันคงจะดีกว่าเธอจึงถือนํ้าซุปผัก หมุนตัวกำลังจะเดินกลับไป814
เพียงแต่เวลานั้นก็มีลมจากด้านนอกพัดผ้าม่านเข้าไปในรถม้า ทำให้ซูเจ๋อตื่นขึ้นมาขณะที่เฉินเสียนกำลังหมุนตัวกลับ ซูเจ๋อก็ลืมตาขึ้น ด้วยท่าทางที่สะลึมสะลือแล้วพูดอย่างเสียงแหบว่า “อาเสียน？”เฉินเสียนหยุดเดิน แล้วหันหลังกลับมา เห็นซูเจ๋อยกมือขาวนุ่มไปบีบที่จมูกฟังเขาพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าทำไมถึงไม่ปลุกข้า”เฉินเสียนหลับตาลง มองตํ่าลงแล้วพูดว่า “เห็นเจ้านอนหลับสบาย จึงไม่อยากจะรบกวน”ซูเจ๋อพูด “ถ้าเจ้าเรียกข้า ข้าก็ตื่นได้ทุกเวลา”เขารอเฉินเสียนอยู่ทุกเวลาเพียงแต่เขาคิดว่า เฉินเสียนคงไม่อยากจะมาหาเขา แล้วก็ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาเฉินเสียนหยุดนิ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “ เมื่อก่อนเจ้าตื่นตัวได้ง่าย ถ้าเกิด
