มีคนมาเจ้าต้องสังเกตการณ์ก่อนเป็นอันดับแรก”ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงนี้ได้สักครู่แล้ว ก็ไม่เห็นซูเจ๋อตื่น สงสัยเขาจะเหนื่อยมากแม้เธอจะไม่พูดออกมา แต่เธอจะไปปลุกเขาให้ตื่นมาได้อย่างไรนํ้าเสียงที่ซูเจ๋อพูดออกมานั้นแฝงไปด้วยความขี้เกียจว่า “ เมื่อก่อนตื่นตัวได้ง่าย ตอนนี้ด้านนอกมีทหารติดตามที่แม่ทัพโฮ้วแบ่งให้ไว้และฉินหรูเหลียงก็อยู่ข้าก็แค่แอบขี้เกียจและพักผ่อนอย่างผ่อนคลายสักหน่อย”815
เฉินเสียนไม่ได้พูดอะไรมาก ยื่นนํ้าซุปผักป่าที่อยู่ในมือให้เขา แล้วพูดว่า “ในป่าไม่มีอะไรกินมากมาย นํ้าซุปนี้นั้นรสชาติดีกว่าอาหารแห้ง เจ้ากินแล้วก็พักต่อเถอะ”ซูเจ๋อพูดขอบคุณ เฉินเสียนบอกว่าไม่เป็นไร เหมือนมีชั้นกระดาษหน้าต่างที่กั้นระหว่างสองคนไว้ อย่างกับคนไม่สนิทจากนั้นซูเจ๋อมองไปที่เธอ แล้วกินไปทีละคำเมื่อเขากินเสร็จ เฉินเสียนก็รับถ้วยมา แล้วพูดออกมาประโยคหนึ่ง “เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอ” แล้วก็เดินหันหลังกลับไปซูเจ๋อเอนตัวลง ดวงตาดำขลับดั่งนํ้าหมึกมองออกไปผ่านช่องผ้าม่านของหน้าต่างรถม้า มองเห็นว่าเฉินเสียนเดินผ่านจากหน้าต่างรถม้าของเขาไปเขาไม่ได้เรียกให้เฉินเสียนหยุด เฉินเสียนเองก็ไม่ได้หยุดหันมามองเขาเมื่อทุกคนกินข้าวกันเสร็จแล้ว พักผ่อนสักครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินทางกันต่อนํ้าท่วมในสารทฤดูครั้งนี้ได้นำมาซึ่งผลกระทบและความเสียหาย แทนที่จะหยุดหลังจากที่ฝนตก แต่มันกลับขยายกว้างออกไปสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินในเมืองอ
