้ากันแน่ ถึงเวลานี้เจ้ายังจะถวายตัวรับใช้มันอีก！เจ้าคิดว่าสภาพเจ้าตอนนี้กลับไปแล้วจะยิ่งใหญ่เหมือนแต่ก่อนรึ！”ฉินหรูเหลียงพูดอย่างใจเย็นว่า “ในทางกลับกัน เจ้าสร้างความสำเร็จความยิ่งใหญ่อยู่ในเย่เหลียง กี่ครั้งที่เจ้ามุ่งร้ายดึงดูดให้ข้าไปตายตอนนั้น ทำไมถึงไม่นึกถึงเซียนเสวี่ยรึ？”“นั่นเป็นเพราะข้าถูกบังคับให้ทำ!”“จนถึงทุกวันนี้เจ้ายังเป็นนักโทษของราชสำนักอยู่ ถ้าเกิดข้าปล่อยเจ้าไป ข้าก็จะโดนลงอาญา เจ้าก็จะปฏิบัติตัวทำเหมือนว่าข้าถูกบังคับ”พูดจบ ฉินหรูเหลียงก็เดินผ่านหลิ่วเฉียนเฮ้อไปอย่างไม่รีบร้อน หลิ่วเฉียนเฮ้อสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อดไม่ได้ที่จะตะโกนด่าออกมา796
เสียงด่าว่าของเขาทำให้ดึงดูดเฉินเสียนมา ขณะนั้นเฉินเสียนก็ค่อยเดินมายังที่แสงแดดส่งไปถึง ชำเลืองมองไปที่หลิ่วเฉียนเฮ้อแล้วพูดว่า “ขอร้องให้ไว้ชีวิตไม่สำเร็จ อับอายจนโกรธเลยรึ？”หลิ่วเฉียนเฮ้อจ้องมองไปที่เฉินเสียนอย่างโกรธแค้น ถ้าสายตาของเขาสามารถเปลี่ยนไปเป็นมีดได้ คงจะฟันเฉินเสียนให้ออกมาเป็นชิ้นๆแล้วเฉินเสียนนั่งตรงบันไดข้างๆ กรงเหล็กที่ขังเขา แล้วพูดว่า “ลักษณะของท่านแม่ทัพที่เหมือนตายแบบนี้ อย่าพูดถึงเจ้าเป็นพี่ชายของหลิ่วเหมยอู่เลย ถ้าเกิดเป็นพ่อของนางแท้ๆ เขาก็ไม่แน่ว่าจะเห็นแก่ญาติพี่น้องแล้วปล่อยเจ้าออกไป”หลิ่วเฉียนเฮ้อพูดเยาะเย้ยและถากถางว่า “เหอะ เจ้าเข้าใจเขาดี！ เพียงแต่น่าเสียดายที่ในใจของเขาให้เซียนเสวี่ยเป
