ขา เน้นยํ้าให้ชาวบ้านดื่มยาเป็นเวลา หากยังไม่หายก็ให้ไปหาขุนนางในเมืองจะชะล่าใจต่อโรคระบาดครั้งนี้ไม่ได้ ขุนนางประจำเมืองก็รับปากว่าจะดูแลจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดยามที่เธอกับซูเจ๋อเดินทางออกจากหมู่บ้าน คนทั้งหมู่บ้านก็มาส่งพวกเขา ช่างรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนักทางกลับไม่ได้เดินยากขนาดนั้นอีกแล้วท้องฟ้าเริ่มปลอดภัย มีแสงอาทิตย์ส่องทะลุออกจากกล่◌ุมปุยเมฆ ก่อนจะมาสาดส่องบนแม่นํ้าที่กำลังไหลไปตามทาง ผิวนํ้าทอแสงประกายระยิบระยับถนนสายเล็กระหว่างแปลงนาก็ถูกปรับปรุงใหม่โดยใช้ก้อนหินปูทาง ทำให้เท้าไม่ต้องติดดินโคลนอีกต่อไปเมื่อกลับมาถึงเมืองจิง พสกนิกรในเมืองจิงก็หายจากโรคร้ายได้สำเร็จ เผยพลังแข็งแกร่งและภาพลักษณ์โฉมใหม่ขึ้นมาภัยพิบัติครั้งนี้ยาวนานนัก ต่อจากนี้พวกเขาต้องวางแผนรับมือกับครึ่งปีที่เหลือ เมืองที่หมดสภาพกลับมาครึกครื้นอีกครั้งอาการป่วยของฉินหรูเหลียงก็ใกล้จะหายขาดแล้ว ยามที่เฉินเสียนกลับมาเขากำลังรอเธออยู่หน้าประตู783
เธอเงยหน้าก็เห็นฉินหรูเหลียง ใบหน้าเรียบเฉยก็ยิ้มออกมาในที่สุด กล่าวว่า“ร่างกายท่านหายแล้วหรือ?”ฉินหรูเหลียงเม้มปากพร้อมกับพยักหน้า“หากวันหลังไม่สบายตรงไหนก็รีบบอก ไม่ต้องฝืน”หลังเข้าไปด้านในจวน เฮ่อโยวไม่เคยหยุดนิ่งเลยสักวินาที เขาเห็นผ้าพันคอในคอของเฉินเสียนก็เอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ไยท่านจึงพันผ้าที่คอหนึ่งผืน?”เฉินเสียนเงียบ รู้สึกว่าหลอกเขาก็ไร้ประโยชน์ จึงพูดเรื
