พักค้างแรมที่บ้านผู้ใหญ่บ้านอย่างสงบ781
ซึ่งอาหารที่เสิร์ฟในคืนนี้เป็นอาหารพื้นบ้าน เฉินเสียนกำชับเป็นพิเศษว่าไม่ต้องต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ พอเป็นพิธีก็ได้แล้วเวลานี้สตรีเจ้าบ้านมามอบสุราให้เธออีกแล้ว ทว่าเฉินเสียนปฏิเสธไปประสบการณ์หลังดื่มสุราแล้วขาดการควบคุมตัวเองจนความทรงจำสับสนว่◌ุนวายไม่ใช่เรื่องดีอะไรเธอกับซูเจ๋อคุยกันน้อยมากและพยายามหลบหน้าเขาด้วย ตัวเองกินพอหอมปากหอมคอก็กลับเข้าห้องไปเธอพิงกายอยู่บนเตียงแต่ก็นอนไม่หลับเสียที เมื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปยังด้านนอกก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของซูเจ๋อเดินผ่านมาหน้าห้องของเธอ ซึ่งหยุดเดินอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็เดินไปยังห้องด้านข้างได้ยินเสียงเปิดประตูห้องข้างๆ เขาก็น่าจะกลับเข้าห้องนอนแล้วล่ะเฉินเสียนคิดทบทวน ทั้งๆที่คนผู้นี้ก็อยู่ตรงหน้าตน สามารถพูดคุยกับเขา ได้ยินเสียงของเขา สามารถสวมกอดเขาได้ทว่าเธอกลับทำไม่ได้เพราะโรคระบาดครั้งนี้ทำให้เธอไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกในใจที่ซ่อนเร้นกับซูเจ๋อทว่าเธอรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองเสียซูเจ๋อไปไม่ได้ชีวิตบั้นปลายที่เหลือเธออยากอยู่กับเขาคนเดียวเท่านั้นคล้ายกับว่าหากไม่มีซูเจ๋อ ชีวิตก็ไร้ความหมาย782
เฉินเสียนกับซูเจ๋ออาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้เป็นเวลาสองวัน พอถึงวันที่สามคนจากเมืองจิงก็สามารถเดินทางมาถึงหมู่บ้านอย่างราบรื่นซึ่งเวลาเดียวกันโรคระบาดในหมู่บ้านก็ค่อยๆซาลง เฉินเสียนมอบเครื่องสมุนไพรเผื่อไว้ให้พวกเ
