ครื่องแต่งกายที่สตรีต้องมีในสารทฤดูกับเหมันตฤดูเฉินเสียนกลับมานั่งหน้าเตาเพื่อก่อไฟต้มยาอีกครั้ง ซูเจ๋อมองเธอปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เช่นนี้สวยงามยิ่งนัก”เฉินเสียนตอบเสียงเรียบเฉย “ใช่หรือ ข้าแค่ทำมั่วๆ”จัดการเรื่องของชาวบ้านดื่มยากันหมดแล้ว แต่เครื่องยาสมุนไพรก็เหลือไม่เพียงพอต่อการใช้งานเสียแล้ว780
คาดว่าถนนสายเล็กใต้ตีนภูเขาคงยังจัดการไม่แล้วเสร็จ ตลอดทั้งวันนี้ก็ไม่เห็นทหารติดตามกับขุนนางประจำเมืองเข้าหมู่บ้านเลยสักคนเมื่อเครื่องยาสมุนไพรไม่เพียงพอก็ต้องออกไปหา ซึ่งตัวยาแต่ละชนิดในเทียบยาล้วนหายากกันทั้งนั้นฉะนั้นเฉินเสียนกับซูเจ๋อแบกตะกร้าสานด้วยไม้ไผ่ไปหาสมุนไพรในหุบเขาใกล้เคียงไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืนกับเรื่องโรคระบาดครั้งนี้อีกต่อไปเส้นทางหุบเขาขรุขระเดินยาก ล้มง่ายเฉินเสียนไม่ทันระวังเท้าลื่นใกล้จะล้มเมื่อไหร่ ซูเจ๋อมักจะจับเธอจากด้านหลังได้ทันท่วงทีเสมอเขาดึงเธอเข้าในอ้อนแขน รอบกายเงียบงันเหลือเพียงเวลาที่พัดผ่านไปอย่างรู้งานร่างกายซูเจ๋อเริ่มชื้นเล็กน้อย มือที่จับแขนของเฉินเสียนไว้ เมื่อเฉินเสียนเข้ามาใกล้ เขาก็อยากเอื้อมมือโอบกอดเธอด้วยจิตใต้สำนึกเพียงแต่ก่อนเธอจะข่มกลั้นความอยากกอดเขาไม่ไหว เธอรีบเอ่ยขึ้นมาว่า“วางมือเถอะ ข้าคงไม่ล้มง่ายๆหรอก ถึงจะล้มก็ลุกขึ้นเองได้”ซูเจ๋อปล่อยเธอออก กล่าวว่า “อย่างไรเสียก็ให้ระวังหน่อย”ทั้งสองไปหาสมุนไพรกลับมาก่อนฟ้ามืด ซึ่งคืนนี้
