รูหูเธอ “เมื่อคืนท่านดื่มมากไปหน่อย ทำเรื่องเกินเลยกับข้า”“เป็นไปไม่ได้” เฉินเสียนยืนยันหัวชนฝา “ข้าไม่มีทางทำอะไรที่เกินกับท่านในเวลานี้เด็ดขาด”เธอที่คิดเองว่าเธอกับซูเจ๋อมีเรื่องขัดแย้งที่ยังไม่ได้สะสาง ไม่ใกล้ชิดกับเขาเหมือนเมื่อก่อน“แต่เมื่อคืนท่านดื่มสุราแล้วไม่ค่อยได้สติ ซึ่งตัวเองไม่อาจควบคุมการกระทำมากมายได้” ซูเจ๋อกล่าวเสียงเบา “ประมาณว่าทำตามใจตัวเอง หากภายหน้าท่านไม่อยากให้ใครรู้ความในใจของท่าน ทางที่ดีท่านก็ไม่ต้องดื่มสุราให้มากนัก”เฉินเสียนหัวเราะเยาะอย่างคัดค้าน “ข้ามีความในใจอะไรได้”ซูเจ๋อมองเธอแวบหนึ่ง “อันนี้มีเพียงท่านเท่านั้นที่รู้”จากนั้นเฉินเสียนก็นั่งเหม่อลอยอยู่บนตั่ง พยายามย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวานภาพที่เหลืออยู่ในสมองเคลื่อนไหว เธอยังไม่ทันจับภาพพวกนั้นได้ ชั่วพริบตานั้นก็มลายหายไปแล้วเธอคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เธอไม่รู้กระทั่งเรื่องที่ตนเมา รวมไปถึงจำรสชาติของสุราหมักที่แม่เจ้าเรือนมอบให้ไม่ได้ด้วย776
เฉินเสียนกุมขมับมีความกลัดกลุ้มไม่น้อยทันใดนั้นไม่รู้เป็นเพราะบังเกิดแสงอัศจรรย์ขึ้นหรืออย่างไร เธอคล้ายจะได้ยินเสียงซูเจ๋อในข้างหูเธอ แล้วยังมีอุณหภูมิที่ส่งมาจากร่างกายเขาอีก นิ้วมือเหมือนจะหลงเหลือความรู้สึกที่ได้สัมผัสผิวกายของเขา โดยสัมผัสจากหน้าอกแกร่งอันร้อนรุ่มไปถึงรอยแผลเป็นที่แผ่นหลังของเขาเฉินเสียนรู้สึกเสียวขึ้นมาในบัดดล
777
