ใจคงเป็นเพราะเธอใช้วิธีถามไม่ถูก คนพวกนั้นสมควรตาย ตายไปเธอก็ไม่เสียใจ เธอถามเรื่องเป็นตายร้ายดีที่ไม่สำคัญทำไม?เฉินเสียนกล่าวเสียงแผ่วเบา “แล้วราษฎรในเมืองจิงล่ะ พวกเขาก็สมควรตายหรอกหรือ ชาวบ้านที่นี่อีก พวกเขาก็ควรตายกันหมดหรือ?”แววตาเย็นยะเยือกของเธอจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น มุมปากยกขึ้นหัวเราะเย้ยหยัน “หากพวกเขารู้ความจริง พวกเขาจะให้อาหารสุราดีแก่พวกเราหรือไม่?”ซูเจ๋อกล่าว “อะไรคือความจริง”เฉินเสียนกล่าว “ข้าไม่อยากรู้ว่าอะไรคือความจริง”“ในเมื่อไม่อยากรู้ งั้นก็ไม่ต้องรู้ ไยท่านถึงถามอีก?”เฉินเสียนเค้นเสียงลอดผ่านไรฟันของเธอทีละคำ “เพราะท่านคือซูเจ๋อ”ซูเจ๋อเงยหน้ามองเธอกะทันหันเธอกลับไม่มองเขาต่อเธอรู้สึกคอแห้ง ดื่มสุราเพิ่มปริมาณขึ้นเรื่อยๆ ยาที่ซูเจ๋อมาคว้าถ้วยสุราของเธอ ถูกเธอจ้องเขม็งกลับไป “ท่านจ้◌ุนจ้านเรื่องของข้าทุกอย่าง แม้แต่เรื่องกินดื่มของข้า ท่านก็จะจ้◌ุนจ้านด้วยหรือ?”756
“อาเสียน ท่านเมาแล้ว”เฉินเสียนกล่าวเสียงลากยาวว่า “เมาหรือไม่ ข้าย่อมรู้ดีกว่าท่าน ข้าอยากเมาให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ยามนี้ข้ากลับมีสติกว่าตอนไหนๆ”เธอคอแห้ง หัวใจก็ห่อเหี่ยว พอไม่อาจเทสุราออกจากไหได้แม้แต่หยดเดียวเฉินเสียนถึงรู้ว่าตัวเองดื่มจนหมดเกลี้ยงเสียแล้วเธอวางไหลงเบาๆ ใช้มือดันโต๊ะพาตัวเองลุกขึ้น แล้วหันหลังเดินเข้าห้องนอนเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าเพลียแล้ว ท่านค่อยๆกิน”เฉินเสียนฝืนบังคับตัวเ
