้า” ซูเจ๋อหันกลับมามองห้องของฉินหรูเหลียง“แล้วก็แม่ทัพฉินด้วย”ฉินหรูเหลียงที่อยู่ในห้องก็ได้ยินเสียงพูดคุยเช่นกัน เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เลยเดินออกมาจากในห้อง สีหน้ายังไม่ดีขึ้นนัก เขายืนอยู่หน้าประตูแล้วพูด：“ให้ใต้เท้าซูไปเถอะ”ถึงแม้ว่าในใจเฮ่อโยวจะร้อนใจ แต่กลับรู้ดี ซูเจ๋อมีศิลปะการต่อสู้ติดตัววิชาการแพทย์ก็มี เขาไปย่อมดีกว่าเฮ่อโยว：“เช่นนั้นท่านต้องพาเฉินเสียนกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้นะ”ซูเจ๋อไม่ได้หยุดพักอยู่นาน รีบออกจากเรือน ถึงแม้ว่าภาพที่เห็นจากด้านหลังของเขา ดูแล้วจะไม่สะทกสะท้าน แต่เพียงพริบตาก็หายไปจากนอกเรือนฉินหรูเหลียงมองด้านหลังของเขาจากไป ทุกครั้งในเวลาแบบนี้มักจะเกลียดตัวเองว่าทำไมไม่แข็งแรงขึ้นสักหน่อย สภาพของเขาในตอนนี้ ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำได้แค่มองคนอื่นไปทำในสิ่งที่เขาอยากทำด้วยตาปริบๆถึงแม้ว่าฝนจะหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ากลับไม่ได้สดใสเลยแม้แต่นิด ท้องฟ้าสีเทามักจะมีฝนตกปรอยๆลงมา ความชื้นในอากาศก็ยังคงอยู่หลังจากที่เฉินเสียนออกจากเมืองไปกับชาวบ้าน เส้นทางนอกเมืองนั้นเดินไม่ง่ายจริงๆ ผ่านไปไม่นานชายกระโปรงก็เต็มไปด้วยโคลน744
เพราะหลังจากที่ออกจากเมือง ที่เดินมาก็เป็นทางเดินชนบท ทางเดินทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยแอ่งหลุมและโคลนจากที่นา ไม่สามารถขี่ม้าได้ ถ้าหากไม่ระวังพลาดแค่ก้าวเดียวก็สามารถลื่นลงที่นาไปได้เลย แถมยังเป็นโคลนเลนที่ดึงออกมายากอีกทหารติดตามทั้งสองคนและทห
