ารคุ้มกันเมืองอีกสองคนตามอยู่ด้านหลังทหารติดตามพูดขึ้นมา：“องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมว่าให้กระหม่อมแบกองค์หญิงข้ามไปดีกว่าหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”ร่างกายเฉินเสียนสมดุลมาก แม้ว่าจะเหยียบที่ลื่นก็ไม่ถึงกับล้มลง：“ข้าเป็นเช่นนี้ยังสามารถเดินผ่านทางเดินนี้ได้ หากให้เจ้าแบกข้า เกรงว่าคงเดินยากกว่าเดิมกระมัง”สถานการณ์ในตอนนี้เป็นเช่นนี้จริงๆ ทหารติดตามก็ไม่ได้พูดอะไรอีกชาวบ้านที่นำทางอยู่ด้านหน้าโคลงเคลงไปมา ในฤดูฝนคงชินกับการเดินบนเส้นทางแบบนี้แล้ว ดังนั้นทางเดินเส้นนี้นับว่าไม่เป็นอุปสรรคสำหรับกลุ่มคนที่เดินผ่านจำนวนไม่เยอะหลังจากที่เดินผ่านทางเดินที่นาเส้นนี้ ตรงหน้าก็เป็นไร่นาลักษณะโค้งทหารติดตามถามขึ้นมา：“หมู่บ้านของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?”ชาวบ้านชี้ไปทางด้านหลังเนินเขาที่เป็นหัวโค้งฝั่งนั้น：“เดินอ้อมเนินนั้นไปก็ใกล้ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” มองออกว่าเขากังวลมาก แล้วพูดต่อ：“ลำบากองค์หญิงและทหารเดินทางไปหมู่บ้านด้วยพระองค์เอง ข้าน้อย……” เขาเกาศีรษะ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังคิดคำที่เหมาะสมไม่ออก745
เฉินเสียน：“โรคระบาดครั้งนี้เดิมทีก็ต้องกำจัดให้สิ้นซาก ถ้าหากปล่อยหมู่บ้านของพวกเจ้าไป ไม่สนใจใยดี โรคระบาดก็ยังคงแพร่เชื้อต่อได้ เช่นนั้นความพยายามที่ทำไปก่อนหน้านี้ก็คงเสียเปล่า ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลหรอก”ถ้าหากฝนไม่ตก หมู่บ้านก็นับว่าห่างจากเมืองไม่ไกลนักเธอออกจากเมืองมากับชาวบ้านก็ดีเหมือนกัน พอเข้าไปในหมู่บ้านแ
