เขากล่าวเบาๆ “ข้าจะเอาโจ๊กมาให้ท่านทาน”เฉินเสียนถึงจะปล่อยมือหลังจากนั้นไม่นาน ซูเจ๋อก็กลับมาพร้อมชามเปล่า ตักโจ๊กร้อนๆ หนึ่งชามแล้วยื่นให้เฉินเสียนเฉินเสียนถือมันไว้ในฝ่ามือของเธอ เป่าเป็นพักๆความร้อนชื้นราวกับหมอก และบดบังสายตาของเฉินเสียนเล็กน้อยเมื่อเธอมองขึ้นไปที่ซูเจ๋อ เธอรู้สึกว่าเขางดงาม คิ้วของเขาชัดดั่งภาพวาด ดูแล้วเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงซูเจ๋อไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานานเฉินเสียนเอ่ยขึ้นก่อน “ท่านกำลังคิดอะไรอยู่?”ซูเจ๋อตอบว่า “กำลังคิดหาวิธีฆ่าคน”“จะฆ่าใคร?ฉินหรูเหลียง?”“อืม”เฉินเสียนกระแอมในลำคอของเธอ และมุมปากของเธอก็ยกขึ้นไม่ได้ และกล่าวว่า “โจ๊กนี่ใส่นํ้าส้มสายชูเหรอ ทำไมข้าทานแล้วถึงมีรสเปรี้ยว”“เพราะข้าเติมนํ้าส้มสายชูลงไปในโจ๊กเล็กน้อย”710
เฉินเสียน “…ท่านเติมมันจริงๆเหรอ?”“เติมจริงๆ”ดังนั้นเฉินเสียนจึงชิมสองคำอย่างจริงจัง และพบว่ามันไม่ใช่รู้สึกไปเอง แต่โจ๊กนั้นมีรสเปรี้ยวจริงๆเฉินเสียนหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ทำไมท่านถึงเติมนํ้าส้มสายชูล่ะ?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ให้ท่านลองลิ้มรสความเปรี้ยว”เฉินเสียนกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านก็ต้องชิมเช่นกัน”“ไม่ต้องชิม เดิมทีข้าก็เปรี้ยวอยู่แล้ว”แม้ว่าในปากของเฉินเสียนจะเปรี้ยว แต่เธอก็รู้สึกหวานในใจ เธอทานโจ๊กทั้งหมดในชามแล้วยื่นชามเปล่าให้ซูเจ๋อ “งั้นขออีกชามหนึ่ง ข้าจะชิมรสเปรี้ยวนี่อย่างละเอียดเลยล่ะ”ซูเจ๋อหยุด และตักอีกชามให้เฉินเสียน
