“ถ้าท่านจะไป ข้าจะไม่หยุดท่านแน่นอน ข้าไม่มีเหตุผลที่จะไปหานาง แต่ถ้าท่านกล้าที่จะสัมผัสนาง ไม่รอให้มือของท่านรักษาให้หาย ข้าจะกำจัดท่านไปก่อน”ฉินหรูเหลียงทำเป็นไม่ได้ยินซูเจ๋อหรี่ตาอีกครั้งไม่รู้ไม่ชี้และกล่าวว่า “ข้าจะทำให้ท่านไม่มีวันไปถึงเมืองจิง”หัวใจของเฮ่อโยวอึมครึมลง เขารู้สึกว่าซูเจ๋อไม่ได้พูดเล่นเฮ่อโยวกล่าวนํ้าเสียงแหบแห้งว่า “คงไม่หรอก ท่านแม่ทัพฉินไม่สามารถทำซี้ซั้วได้ อีกอย่างนี้มีคนเฝ้าอยู่มากมาย และรถม้าก็อยู่ไม่ไกล…”ซูเจ๋อลืมตาขึ้นมามองเฮ่อโยวดวงตาแยกสีขาวดำอย่างชัดเจนดูเย็นชามาก ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูกเฮ่อโยวหลับตาลงทันใด ก้มหัวลง และนอนกรนอยู่ในรถม้ารถม้าทั้งสองคันอยู่ไม่ไกลกันจริงๆ ซูเจ๋อปัดผ้าม่านเบา ๆ ภายใต้กองไฟข้างนอก เห็นฉินหรูเหลียงก้าวเข้าไปในรถม้าของเฉินเสียนใบหน้าของเขาไม่แสดงอาการใดๆ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววดำทมิฬแม้ว่าเขาเชื่อว่าฉินหรูเหลียงไม่สามารถทำอะไรได้ เขาก็อารมณ์เสียอยู่ดี705
การมาถึงของฉินหรูเหลียงยังคงทำให้เฉินเสียนตะลึง แม้ว่าเธอจะรู้ว่าถ้ามีใครมา คนที่มีแนวโน้มมากที่สุดคือฉินหรูเหลียงพื้นที่ในรถม้าก็แคบลงเล็กน้อยเฉินเสียนชี้ไปอีกฝั่งแล้วกล่าวว่า “ท่านนอนที่นี่ ข้านอนที่นี่ อย่ารบกวนกันและกัน”ฉินหรูเหลียงนั่งอยู่ครู่หนึ่ง และเห็นว่าเฉินเสียนไม่สนใจความหมายของเขาก็กล่าวว่า “อันที่จริงข้าไม่จำเป็นต้องมา”เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้
