เฉินเสียนรู้สึกแน่นไปทั้งใจ แต่เธอเองก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับเขาดวงตาของเธอสั่นไหว พูดขึ้นว่า : “สงสัยท่านจะร้อนใน”ซูเจ๋อยิ้มขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “คงงั้นกระมัง”เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิง ในเวลาคํ่าคืนทหารหน่วยลาดตระเวนยังคงเดินผ่านบริเวณใกล้เคียงเป็นระยะ รับผิดชอบการลาดตระเวนในยามวิกาล การเฝ้าระวังอยู่ภายใต้สายตาเสมอเฉินเสียนและซูเจ๋อทานอาหารเสร็จแล้ว ต่างก็ต้องพากันแยกย้ายไปพักผ่อนแต่ในขณะที่กำลังเดินผ่านตรงหัวมุม กลุ่มทหารลาดตระเวนยามคํ่าคืนที่ถือคบเพลิงเดินผ่านเฉินเสียนกำลังจะก้าวเดินออกไป ทันใดนั้นจู่ๆ ก็ถูกซูเจ๋อดึงไว้ เขาดึงเธอเข้าไปในช่องว่างรอยร้าวของกำแพงระหว่างหินก้อนใหญ่ทั้งสองก้อนที่ลานช่องของรอยร้าวค่อนข้างแคบ เพียงพอที่จะยึดร่างของทั้งสองไว้ใกล้กันโดยไม่มีช่องว่างเหลือจู่ๆ ซูเจ๋อก็โน้มตัวลงมา หายใจแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ พลอยทำให้เฉินเสียนรู้สึกแทบหายใจไม่ออกแต่เฉินเสียนก็ยังพยายามจะมีสติ จ้องมองซูเจ๋อที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ พูดขึ้นนํ้าเสียงจริงจังว่า : “หน่วยลาดตระเวนนั่นมีปัญหาอะไรหรือ?”เพราะเคยมีประสบการณ์ที่นักฆ่าแฝงตัวเข้ามาเป็นทหารของเย่เหลียงเมื่อครั้งก่อน เมื่อเจอกับสถานการณ์แบบนี้ เฉินเสียนเองก็ไม่กล้าที่จะชะล่าใจ682
หากมีคนที่เล็ดลอดสายตาเข้ามาปะปนกับทหารเหล่านี้จริง ก็ควรต้องรีบจัดการให้หมดจดเป็นอันดับแรกแต่แล้วจู่ๆ ซูเจ๋อก็พูดขึ้นข้างหูของเธอเบ
