ท้าก้าวออกไปเฉินเสียนนั่งอยู่ที่ทางเดิน ลิ้มลองชิมอย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ดื่มซุปเนื้อสัตว์แบบนี้ เธอหรี่ตาลงพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “นกที่ไหน? เจ้าคงไม่ได้ว่างจนมีเวลาไปยิงนกหรอกนะ?”เฮ่อโยวจึงพูดขึ้นว่า : “นกที่ไหนน่ะหรือ นกตัวนี้มันตาบอด บินมาหาข้าเองต่างหาก”เฉินเสียนหัวเราะเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ซุปนี่เจ้าเป็นคนตุ๋นหรือ? รสชาติไม่เลวนี่”“ข้าไม่ได้เป็นคนตุ๋น ท่านแม่ทัพฉินเป็นคนตุ๋น” เฮ่อโยวพูดขึ้น : “รู้สึกว่าช่วงนี้เขากำลังฝึกฝีมือการทำอาหาร เขาอยากจะทำอาหารให้ท่านกิน”667
เฉินเสียนยิ้มขึ้นบางเบา : “เป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ แต่เข้าครัวไปฝึกทำอาหารหรือ?”รู้สึกว่าฉินหรูเหลียงให้เฮ่อโยวเป็นคนยกซุปมา แต่ไม่ได้ให้เฮ่อโยวบอกว่าเขาเป็นคนตุ๋นเฮ่อโยวนึกในใจ ไม่ควรให้ซูเจ๋อทำดีกับเฉินเสียนเพียงคนเดียว ฉินหรูเหลียงเองก็ควรจะแสดงออกบ้างเป็นครั้งคราวไม่อย่างนั้นเฉินเสียนคงจะถูกซูเจ๋อแย่งไปอย่างหมดจดแน่นอนเฮ่อโยวเองก็ไม่ได้จะลำเอียงเข้าข้างฉินหรูเหลียงแล้วกำจัดซูเจ๋อ เขาแค่รู้สึกว่าคนอย่างซูเจ๋อนั้นรับมือยาก ถึงแม้ว่าซูเจ๋อจะเคยช่วยชีวิตเขามาหลายครั้ง เขาเองมั่นใจโดยไม่รู้ตัวการปฏิบัติเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ส่วนความรู้สึกก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งหากว่าวันข้างหน้าซูเจ๋อนำวิธีการปฏิบัติของเขามาใช้กับความรู้สึกแล้วล่ะก็จะต้องทำร้ายเฉินเสียนอย่างแน่นอนเฮ่อโยวพูดความจริงต่อไปว่า : “ซุปถ้วยน
