ซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงกระซิบเบาบาง : “นับตั้งแต่องค์จักรพรรดิของสมัยโบราณ อำนาจและตำแหน่งที่สูงส่ง ครึ่งหนึ่งถูกนำมาใช้เพื่อปกครองราชอาณาจักรส่วนอีกครึ่งใช้เพื่อตอบสนองความปรารถนาของตัวเอง ความปรารถนาส่วนตัวของข้าไม่ใช่การครอบครองผืนใต้หล้านี้ แต่ขอแค่เพียงได้ปกป้องคุ้มครองท่านก็พอแล้ว หากทั้งใต้หล้านี้เป็นของข้าผู้เดียว จะมีประโยชน์อันใดกันเล่า”เฉินเสียนอึ้งไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอสั่นไหวภายใต้แสงเปลวไฟนั่น เธอหรี่ตาลงช้าๆ ยิ้มขึ้นเล็กน้อยที่มุมปากซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “หากวันข้างหน้าท่านได้ขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งสูงๆ ข้าก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงว่าใครจะมารังแกพวกท่านแม่ลูกได้อีก อาเสียน ท่านมีความปรารถนาส่วนตัวหรือเปล่า?”เธอยิ้มจนรู้สึกแสบตาเหมือนจะร้องไห้ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือควรปวดใจเฉินเสียนถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมามองออกไปยังท้องฟ้านอกชายคา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าจะมีความปรารถนาส่วนตัวได้ยังไงกัน ความปรารถนาหนึ่งเดียวของข้าก็คือการได้เคียงคู่กับท่านตลอดไปไง”ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ ด้วยเสียงที่น่าหลงใหล : “ยังดี ความปรารถนาส่วนตัวนี้ยังไม่สั่นคลอนไปถึงตำแหน่งและอำนาจขององค์จักรพรรดิ ท่านสามารถใช้สองสิ่งนี้เพื่อสร้างความผาสุกให้กับอาณาจักรต้าฉู่ สักวันอาณาจักรจะมั่งคั่งและราษฎรจะเข้มแข็ง จะต้องเป็นจริงอย่างแน่นอน อาเสียน นํ้าเดือดแล้ว”657
ไม่รอให้เฉินเสียนได้ตอบกลับ ซูเจ๋อก็จัดการ
