สื่อสารในมือของเขาและจดหมายที่ยังไม่ทันได้ใส่ลงไปในกระบอกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “เจ้าจะส่งจดหมาย ทำไมถึงต้องหลบๆซ่อนๆ อย่างนี้ พรุ่งนี้ให้ผู้ส่งสารช่วยเจ้าส่งไปยังจุดพักม้า แล้วค่อยส่งกลับเมืองหลวงไปก็ได้”หัวหน้าจึงพูดขึ้นว่า : “ใต้เท้าซูพูดถูก ข้าน้อยเพียงแค่เห็นว่าวันนี้ฝนหยุดตกไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฝนอาจจะตกอีกก็ได้ ยังต้องไหว้วานผู้อื่น ขอใต้เท้าซูอย่าได้ประหลาดใจ ข้าน้อยเพียงแค่ปฏิบัติหน้าที่ขอรับ”“ในจดหมายนั่นเขียนอะไรไว้?” ซูเจ๋อที่จู่ๆ ก็ถามขึ้นหัวหน้าอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ได้โปรดให้อภัยด้วย ข้าน้อยไม่สามารถรายงานได้ขอรับ”เฮ่อโยวเพิ่งอาบนํ้าเสร็จ เบาโล่งสบายตัว แต่เขากลับรู้สึกหิวจนนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจออกมาหาอะไรกินแต่นึกไม่ถึงเลยว่าในขณะที่กำลังเดินผ่านทางเดินที่คดเคี้ยว ก็เห็นมีคนอยู่ที่กำแพงของลานเมื่อเฮ่อโยวเพ่งมองดีๆ ก็เห็นว่าเป็นซูเจ๋อกับคนคนหนึ่งของกองเกียรติยศเขาจึงตัดสินใจจะเดินเข้าไปถามว่าพวกเขากำลังทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในที่แบบนี้660
แต่ยังไม่ทันที่เฮ่อโยวจะได้พูดอะไร จู่ๆ ซูเจ๋อก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วหันหน้ามองมาทางเขาทันทีแววตาของซูเจ๋อดำสนิท สงบนิ่งไร้คลื่นความเคลื่อนไหวเวลานี้เอง ซูเจ๋อก็พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงประหลาดใจว่า : “องค์หญิงจิ้งเสียนมาได้อย่างไร?”เฉินเสียน? เฮ่อโยวหันไปมองรอบๆ ที่ตรงนี้นอกจากเขาแ
