ป็นซูเจ๋อล่ะก็ เธอเชื่อว่าเขาสามารถทำได้เพียงแต่ว่าเมื่อก่อนเฉินเสียนไม่เคยคิดทางด้านนี้มาก่อนเลยพอเฉินเสียนพูดออกไป ซูเจ๋อก็ไม่ตอบกลับอีกเฉินเสียนหรี่ตาแล้วยิ้มขึ้นมา ทั้งสองมือกอดแผ่นหลังของเขา แล้วกล่าวขึ้นว่า“ซูเจ๋อ ท่านรู้หรือไม่บนโลกนี้นอกจากท่านแล้ว ไม่มีชายคนที่สองที่ทำให้ข้าสามารถจิตใจวุ่นวายได้อีกแล้วนะ”ซูเจ๋อถึงได้กล่าวอย่างสบายใจว่า“จริง”600
การดำเนินชีวิตหลังจากนั้น ซูเจ๋อกับฉินหรูเหลียงสองคนต่างพักรักษาตัวอยู่ห้องตรงข้ามกันเหมือนเดิม เฉินเสียนเป็นคนเดียวที่ต้มยาของทั้งสองคน ก็ไม่ได้มีขั้นตอนยุ่งยากลำบากเท่าไหร่ เพียงแค่สิ้นเปลืองเวลามากหน่อยเท่านั้นเองฉินหรูเหลียงรู้ว่าตอนนี้ตัวเองใช้ไม่ได้มาก หากว่าไม่รีบรักษาบาดแผลอนาคตยิ่งจะใช้ไม่ได้มากขึ้น เพราะฉะนั้นเขาเลยสงบจิตสงบใจรักษาบาดแผลและก็ไม่อวดเก่งต่อหน้าเฉินเสียนอีก ทั้งสามคนพักอยู่ที่เรือนเล็กๆนี้ด้วยกันอย่าสงบสุขแต่ท้องฟ้ามืดครึ้มฝนตกติดต่อกันไม่หยุดเลยทุกวันเวลาที่ฝนหยุดตก สีของท้องฟ้ายังไม่ทันได้สว่างสดใส ท้องฟ้าก็มีหยาดฝนตกลงมาแล้วเป็นอย่างนี้ต่อไป ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะจบสิ้นวันที่ลงเขาเดินทางกลับต้าฉู่ ก็ยังล่าช้าไม่ได้กำหนดเลยซูเจ๋อสามารถลงจากเตียงเคลื่อนไหวได้แล้ว เพียงแค่ร่างกายไม่พยายามออกแรง การเดินเหินเดิมไม่ใช่ปัญหาแต่วันที่ฝนตกการออกกำลังกายเคลื่อนไหวมีขอบเขตจำกัด ไม่อ่านหนังสือในห้องฟังเสียงฝน ก็นั่งอ
