ยู่ที่ใต้ห้องชาคากับเฉินเสียนฉินหรูเหลียงมองทะลุออกมาทางหน้าต่างเห็นทั้งสองคนนั่งใกล้ชิดกันระหว่างการพูดคุยแสดงความรักความห่วงใยออกมา เขาควบคุมตัวเองไม่ให้ไปมองและก็ควบคุมตัวเองไม่ให้ออกไปรบกวนเพียงแค่ตอนที่เฉินเสียนได้อยู่กับซูเจ๋อ ภายในจิตใจมีความนุ่มนวลอบอุ่น601
เธอหยิบถ้วยชาออกมาจากในมือซูเจ๋อ แล้วกล่าวขึ้นว่า “อีกสักครู่ท่านต้องดื่มยาแล้ว ดื่มชาให้น้อยหน่อย”ซูเจ๋อเพียงแค่ยิ้ม เชื่อฟังและให้เธอเอาไป เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วกล่าวขึ้นว่า“ไม่รู้ว่าฝนจะตกนานเท่าไหร่กัน”“พวกเราจะกลับต้าฉู่เมื่อไหร่กัน?”เฉินเสียนกล่าวถาม“รออีกไม่กี่วันเถิดนะ”ซูเจ๋อหันไปมองห้องฝั่งตรงข้าม แล้วกล่าวอีกว่า“รอหลังจากที่การเดินของเขาไม่มีปัญหาแล้ว ค่อยกำหนดการเดินทางกัน”โชคดีที่บาดแผลของฉินหรูเหลียงมีเฉินเสียนคอยจัดการดูแลให้ การฟื้นฟูสู่สภาพเดิมเลยดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนฉินหรูเหลียงก็ไม่อยากจะอยู่ในราชนิเวศน์ของเย่เหลียงเป็นเวลานาน จากนั้นไม่กี่วันพยามอดกลั้นยืนหยัดที่จะลงภูเขา ด้วยเหตุนี้เลยถือโอกาสที่ฝนตกไม่หนัก ทั้งสามคนเลยได้กราบทูลลาองค์จักรพรรดิเย่เหลียง แล้วลงจากภูเขาในวันเดียวกันเพื่อเดินทางกลับต้าฉู่องค์จักรพรรดิเย่เหลียงก็ไม่ได้พยายามรั้งไว้ อีกทั้งสารทฤดูมีนํ้าค้างเย็นลมไม่แรงมาก ราชนิเวศน์บนภูเขานี้ไม่เหมาะที่จะอยู่เป็นเวลานาน เลยส่งทูตของต้าฉู่เดินทางกลับ ไม่นานองค์จักรพรรดิเย่เหลียงก็ได้เดินทา
