งกลับเมืองหลวงเย่เหลียงครั้งนี้องค์จักรพรรดิเย่เหลียงแต่งตั้งให้แม่ทัพใหญ่คุ้มกันไปส่ง และกลุ่มทหารคุ้มกันอารักขามากกว่าครั้งก่อนหนึ่งเท่าได้คุ้มกันส่งทั้งสามคนจนถึงชายแดนของต้าฉู่แน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้ ก็ไม่ได้ลืมที่จะพาหลิ่วเฉียนเฮ้อมาด้วย602
มีกรงเหล็กขังหลิ่วเฉียนเฮ้อเปิดทางอยู่ด้านหน้า เฉินเสียนรู้สึกว่าเส้นทางลงภูเขาที่มีฝนตกปรอยๆนี้ไม่ได้ลำบากเช่นนั้นพอถึงตีนเขา รถม้าสองคันเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหลิ่วเฉียนเฮ้อถูกลากขึ้นบนรถไม้ บนรถไม้ไม่มีที่บังลมหลบฝน เขาต้องฝ่าฟันลมฝนเดินทางฉินหรูเหลียงกับซูเจ๋อ เฉินเสียนทั้งสามคนยืนท่ามกลางสายฝนโปรยปรายฝนตกปรอยๆราวกับใยแมงมุมชักใยลงมา จวนจะทำให้ชุดเปียกไปครึ่งหนึ่งแล้วเฉินเสียนถามความคิดเห็นเฉินเสียน “ท่านจะนั่งรถกับใครหรือ?”ไม่รอเฉินเสียนตอบกลับ แต่ทว่าซูเจ๋อกล่าวก่อนว่า“ให้องค์หญิงอยู่คันเดียวข้ากับแม่ทัพฉินนั่งคันเดียวกันเถิด”ชัดเจนว่าฉินหรูเหลียงคาดไม่ถึง คาดไม่ถึงว่าซูเจ๋อจะเรียกร้องนั่งอยู่รถคันเดียวกันกับเขาในเวลานั้นเฉินเสียนนึกถึงเมื่อก่อนซูเจ๋อเคยพูดสัญญากับเธอว่าจะรักษามือให้กับฉินหรูเหลียง เธอเลยกล่าวอย่างยินดีปรีดาว่า“เช่นนี้ดีมากเลย”เฉินเสียนทะลวงพุ่งเข้าไปในรถม้า เหลือไว้เพียงฉินหรูเหลียงกับซูเจ๋อจ้องมองหน้ากันเขากับคนคนนี้ไม่ถูกกันแต่ไหนแต่ไร ฉินหรูเหลียงรู้สึกว่าไม่ดีเท่ากับให้ซูเจ๋อนั่งคันเดียวกันกับเฉินเสียนไปเลยล่ะ
