ทั้งสองคนมองเขม็งกันสักครู่ ซูเจ๋อยกมือผายให้ก่อน กล่าวขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า“แม่ทัพฉินเชิญก่อนเลย”603
ขบวนเดินอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย การเดินทางล้วนแต่มีรอยเท้าและโคลนแปดเปื้อนเพราะฝนตกรถม้าสั่นคลอน หยาดฝนหล่นจากหลังคารถม้าลงมา ด้านในรถยังคงแห้งสะอาดดั่งเดิมฉินหรูเหลียงกับซูเจ๋อทั้งสองนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกัน บรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นอย่างมากมือทั้งสองข้างของฉินหรูเหลียงยกวางบนเข่า นั่งอย่างเด็ดเดี่ยวสง่าผ่าเผยมองดูแล้วแข็งทื่อ และซูเจ๋อเองค่อนข้างตามสบาย เขานั่งตรงที่ว่างอีกด้านหลับตาลงพักผ่อนตอนที่ถนนกว้างขึ้น รถม้าของเฉินเสียนก็เรียงหน้ากระดานกับรถม้าของพวกเขาทั้งสองมุ่งไปทางด้านหน้าเธอถือโอกาสเปิดผ้าม่านขึ้นชำเลืองมองฝั่งตรงข้าม แล้วกล่าวขึ้นว่า “นั่งทำสิ่งใดเล่าไม่เบื่อหรือ ท่านทั้งสองสามารถพูดคุยกันได้นะ”ฉินหรูเหลียงชำเลืองมองเฉินเสียน กล่าวอย่างไม่พอใจว่า“ข้ากับเขามีสิ่งใดต้องคุยกันเล่า”
604
