นหรูเหลียงหยุดชั่วคราวแล้วกล่าวว่า “ดังนั้นระหว่างตั้งแต่นี้และกลับไปที่เมืองหลวงต้าฉู่ เราไม่ใช่แม้แต่คู่สามีภรรยาในนาม ท่านเป็นอิสระ ท่านสามารถทำสิ่งที่ท่านต้องการ ข้าก็จะทำในสิ่งที่ข้าต้องการเช่นกันข้าอยากจะเริ่มทำดีกับท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องรู้สึกติดค้าง เพราะนี่เป็นเรื่องของข้าและไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน เมื่อถึงเมืองหลวง หากท่านยังคงบังคับตัวเองไม่ได้ กลับไปเป็นภรรยา ข้าจะปกป้องท่านอย่างสุดกำลังแน่นอนถ้าสุดท้ายท่านยังเลือกที่จะจากไป ข้าจะไม่บังคับ ”เฉินเสียนรู้สึกตกใจเล็กน้อยเธอนึกไม่ถึงว่าคำพูดเหล่านี้จะมาจากปากของฉินหรูเหลียงที่ดื้อรั้นใช่หรือไม่ว่าคนจะค่อยๆ เปลี่ยนไปตามกาลเวลาความดื้อรั้นทำร้ายผู้อื่นและตนเองในตอนแรกค่อย ๆ อ่อนลง ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เราจะหลีกเลี่ยงการทำร้ายผู้อื่นได้มากที่สุดและในขณะเดียวกันก็ปล่อยตัวเองไปเฉินเสียนไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน588
ในช่วงเวลาที่เธอและฉินหรูเหลียงเผชิญหน้ากัน เธอหวังว่าวันหนึ่งฉินหรูเหลียงจะร้องไห้และคุกเข่าต่อหน้าเธอเพื่อขอความเมตตา แต่ตอนนี้เมื่อเขารู้สึกแย่จริงๆ เธอรู้สึกว่าเธอไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจคิดเล็กคิดน้อยอีกต่อไปอาจเป็นเพราะพวกเขาล้วนมีการเปลี่ยนแปลงเฉินเสียนมีความรักอยู่ในหัวใจของเธอ และเธอเข้าใจดีว่าการรักใครสักคนอย่างลึกซึ้งนั้นเป็นอย่างไร ดังนั้นฉินหรูเหลียงรักหลิ่วเหมยอู่ ทำให้เธอรู้สึกสงสารและน่าสมเพชนอกจากนี้แล้ว เธอก็ไ
