ทำให้เธอรู้สึกอ่อนยวบ จึงต้องรีบถอยห่างซูเจ๋อชะงัก เธอมุดไปอยู่ในอ้อมอกเขาด้วยรอยยิ้ม พลางพูดอู้อี้ว่า “นอนเถอะ”เมื่อได้นอนข้างกายเขา เฉินเสียนรู้สึกสบายใจยิ่งนักเพียงชั่วอึดใจเฉินเสียนก็นอนหลับอย่างไร้กังวลซึ่งเธอหลับลึกมาก ไม่ว่าซูเจ๋อจะแหย่เธอเช่นไร เธอก็ไม่ตอบสนองใดๆซูเจ๋อไม่มีความง่วงงุนเลยสักนิด เขามีเวลาดูเธอตลอดทั้งคืน เพื่อเป็นการทดแทนที่ไม่ได้มองหลายวันเขาแตะหน้าเธอ คอยจับเรือนผมยาวอย่างอ่อนโยนครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยสักนิด540
ยามพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า การนอนคืนนี้เพียงพอที่จะทำให้เฉินเสียนกลับมาสดใสกระปรี้กระเปร่าดังเดิมแล้วเฉินเสียนตื่นมาก็รู้สึกสดชื่นอารมณ์ดียิ่งนักเธอล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ตักนํ้ามาให้ซูเจ๋อล้างด้วย จากนั้นก็ออกไปต้มโจ๊กยาให้ซูเจ๋อแสงอาทิตย์ส่งแสงทาบท้องฟ้า เห็นทีจะเป็นวันท้องฟ้าโปร่งฉินหรูเหลียงออกจากห้องตรงข้าม เมื่อเห็นเฉินเสียนนั่งต้มยาอยู่หน้าประตูกลิ่นยาพลันคละคล้◌ุงอบอวลไปทั่วลานบ้านเขาก้าวเข้าไปหา พลางมองเฉินเสียนสองปราดแล้วเอ่ยกะทันหันว่า “เขาฟื้นแล้ว?”เฉินเสียนหยุดงานในมือ กล่าวว่า “ท่านรู้ได้อย่างไร?”ยังไม่เคยบอกใครเรื่องซูเจ๋อเลยสักคน อีกทั้งเขายังนอนอยู่บนเตียงไม่ไปไหน นอกจากเฉินเสียน น่าจะไม่มีใครรู้แผลบนกายฉินหรูเหลียงค่อยๆดีขึ้นตามเวลา ทว่าสีหน้ากลับไม่ใช่ เอ่ยแค่ว่า“เขียนบนหน้าท่านหมดแล้ว”เฉินเสียนทำหน้าบึ้งตึง พลางเ
