ช่นนี้ เฉินเสียนจะรู้สึกว่าเขาจงใจทำตัวบริสุทธิ์ทว่าได้ยินเวลานี้ เธอรู้สึกโศกเศร้ายิ่งนักเฉินเสียนกล่าว “ข้าไม่ใช่เฉินเสียนคนก่อน ข้าไม่ใส่ใจว่าท่านเป็นใครข้าพยายามฝืนใจไม่ให้รักท่าน ไม่ให้จริงจังกับท่าน แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเหลวทุกครั้ง535
มันไม่ได้เกี่ยวว่าข้ากับท่านเป็นใคร ถึงข้าจะรู้ว่าท่านเป็นอาจารย์ของข้า แต่ข้าก็ยังรักท่านอยู่ดี”ฉินหรูเหลียงแค่ให้เธอรู้ความจริง ซึ่งไม่ส่งผลต่อความรู้สึกเธอเลยสักนิดสำหรับเธอแล้วรู้หรือไม่รู้ก็มีค่าเท่ากันเฉินเสียนจำได้เพียงว่า เธอกับซูเจ๋อพบเจอครั้งแรกที่รังโจรภูเขาซูเจ๋อจ้องเธออย่างใจจดใจจ่อ พูดเสียงเบาว่า “ท่านไม่ใส่ใจ แต่คนอื่นใส่ใจ คำว่าอาจารย์มีศักดิ์เทียบเท่าบิดา ท่านจะอยู่กับข้าอย่างเปิดเผย คนอื่นไม่มีทางยอมรับเป็นแน่”“นี่เป็นเรื่องของข้า ไยข้าต้องให้คนอื่นยอมรับด้วย?” เฉินเสียนตอบ “หากยังไม่ได้บานปลายจนยํ่าแย่ ท่านก็คือพี่ชายที่ข้าพลัดพรากจากกันหลายปี ข้าจะรักคนอื่นจะทำอันใดข้าได้”“ข้าไม่ใช่พี่ชายที่พรากจากท่านหลายปีแน่ๆ” ซูเจ๋อยิ้มบางๆ “เป็นสารภาพรักที่ซาบซึ้งกินใจที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมา”“อย่างไรเสียก็มีเพียงข้าที่สารภาพรักกับท่าน” เธอก้มหน้ายิ้ม “หากภายภาคหน้ามีผู้อื่นมาสารภาพอีก ท่านคงไม่รู้สึกซาบซึ้งแล้วกระมัง”เขายิ้มพร้อมกับพูดว่า “ยามนั้นมาถึงท่านต้องลงไม้ลงมือแล้ว”หลังจากหัวเราะเสร็จ เฉินเสียนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ซูเจ๋อ ข้าจ
