ยเท่าไรนัก แต่เฉินเสียนคิดว่าเขาคงจะไม่กลัวความขมและกลืนมันลงไปได้ถ้าเขาไม่ชอบความขมแล้วขมวดคิ้วขึ้นมาจนทำให้เฉินเสียนเห็นปฏิกิริยาการตอบสนองก็คงจะดีเฉินเสียนนั่งลงที่ขอบเตียงและตักโจ๊กป้อนเขาอย่างระมัดระวังดูเหมือนซูเจ๋อจะรู้ว่าเขากำลังกินยาอยู่และให้ความร่วมมืออย่างดี เฉินเสียนไม่ต้องออกแรงมากมายนักและไม่ได้ทำโจ๊กยาหกเลยสักหยดทุกๆ สองวัน เฉินเสียนจะเปลี่ยนยาให้ซูเจ๋อหนึ่งครั้งพร้อมทั้งฝังเข็มให้เขาอีกสีหน้าของซูเจ๋อยังคงซีดเซียว แต่เมื่อเฉินเสียนมีเวลาและนั่งลงกุมมือเขาไว้เธอจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นเล็กน้อย มือของเขาไม่ได้เย็นเยียบเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว และนี่คือสิ่งที่ช่วยปลอบใจเฉินเสียนได้ดีที่สุดเขาจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นถ้ารู้ว่าเธอรอเขามาตลอด เขาจะต้องไม่อยากหลับไปนานขนาดนี้แน่ๆ524
