ยบำเรอเยอะๆ เลยคอยดู ข้าจะทำให้ท่านเป็นได้แค่ผีขี้อิจฉา”ตอนแรกเธอคิดว่าซูเจ๋อจะไม่ตอบอะไรอีก แต่อยู่ๆ เขาก็เอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรงว่า “ถ้าท่านกล้าทำอย่างนั้น ข้าจะคลานขึ้นไปรบกวนท่านทุกคืน”เฉินเสียนยิ้มทั้งนํ้าตา พอยิ้มแล้วก็สะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกครั้งแม่ทัพใหญ่แห่งเย่เหลียงรีบนำกำลังขึ้นมาบนภูเขาทันทีที่รู้ว่าพวกเขาถูกโจมตีระหว่างทางเมื่อพวกเขามาพบจุดที่มีกองหินกองหญ้าระเการะกะก็เห็นว่าทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยก้อนหินที่กลิ้งตกลงมาจากบนภูเขา มีศพของนักฆ่าถูกบดทับอยู่ใต้ก้อนหิน บนพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือด และมันซ่อนร่องรอยของการต่อสู้อันดุเดือดไว้ไม่มิดเมื่อแม่ทัพใหญ่แห่งเย่เหลียงมองไปจนทั่วแล้วยังไม่เห็นซูเจ๋อกับเฉินเสียนเขาจึงออกคำสั่งให้รื้อก้อนหินทั้งหมดออกไปในจำนวนนั้นมีก้อนหินขนาดยักษ์ที่สะดุดตาที่สุดกดทับลงมา โดยมีเศษหินนับไม่ถ้วนสุมอยู่รอบๆ เป็นกองพะเนินทหารของเย่เหลียงขนย้ายก้อนหินเหล่านั้นออกไปทีละก้อนๆ เมื่อมองทะลุผ่านรอยแตกเข้าไปจึงเห็นรางๆ ว่ามีคนอยู่ในนั้น จากนั้นจึงตะโกนไปว่า “ยังมีคนอยู่ข้างใน!”500
ด้วยเหตุนี้ทหารทุกคนรวมถึงแม่ทัพใหญ่จึงช่วยกันงัดก้อนหินที่กองสุมอยู่ตรงนั้นออกไปในที่สุดก้อนหินที่ติดอยู่ก็เริ่มคลายออก แสงสว่างจากด้านบนค่อยๆ ส่องเข้าไปในซอกหินที่หลุดออกมาเมื่อทุกคนเคลื่อนย้ายก้อนหินออกไปได้แล้ว พวกเขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นร่างที่เป็นสีเทาสลัวของคนสองคนโอบกอด
